زندگی با آرمان مرگ ندارد

يک انسان تا زماني زندگي مي‌کند که يادش همراه ماست، آدم‌هايي را همچنان بعد از گذشت مدتي طولاني از نبودنشان در اين دنيا ياد مي‌کنيم، آنچنان که هنوز وجود دارند و اين بيراه نيست، راه و رسم و انتخاب‌هاي ماندگارشان در مسير زندگي و تن ندادن به جريانِ ملال‌آور، بيهوده و‌ راحت‌طلبانه‌ غالب بر زندگي‌هاي روزمره، آن چيزي است که آنها را در نگاه ما ناميرا کرده است. از کساني مي‌گويم که در طول مدت بودنشان، در ميان همه جبرها و رنج‌ها و ملال‌ها، به اختيار رسيده‌اند. اختيارِ بي‌تفاوت نبودن و انتخاب آرمان و هدفي که به زندگي‌شان و نه تنها زندگي فردي‌شان معناي زنده بودن داده است و امروز اين نوشته را در روزنامه‌اي مي‌خوانيد که مديرمسئولش ظاهرا در اين دنيا حضور ندارد اما آنچه خلق کرده که همچنان زنده است و اتفاقا به همان راه و رسم او قرار است زندگي کند. حسين عبداللهي به راستي به دنبال آرماني ملي بود، آرمان ملي او اعتدال و ميانه‌رويِ عاقلانه آن هم در زمانه‌ حکمفرماييِ دوگانه‌ها، سو‌ءتفاهم‌ها و افشاگري‌ها بود. او در مسير رسيدن به آرمانش سخت‌کوشانه ايستادگي کرد. در زمانه‌اي که پايبندي به انصاف، اعتدال و عقل به طرز عجيب و سختي شجاعت و پايمردي مي‌خواهد، او مانند هر انسان آزاد ديگري، اهل راحت‌طلبي و کنار کشيدن نبود. او در راهي که انتخاب کرده بود، با آنچه خلق کرده بود و به آن عشق مي‌ورزيد (مگر زندگي جز اين چيست؟) حقيقتِ همواره تهديد شده را پاس مي‌داشت. حقيقت براي او گرايش سياسي و تعصب به شخص نبود بلکه آن را بالاتر از اين چيزها يافته بود. او به مردم وفادار بود همچنان که به آزادي و عدالت و اعتدالش آنجا مي‌درخشيد که در ميانه عدالت و آزادي واقع گرايانه عمل مي‌کرد. او به دنبال آن آرمان ملي بود که آزادي را راه تحقق عدالت مي‌دانست. در نوشته‌هايش و آنچه در «آرمان‌مليِ» او منتشر مي‌شد، مطالبات و دعواهاي شخصي جايي نداشت، آنچه بود دغدغه مردمي بود که او خود را به آنها و تنها به آنها بدهکار مي‌دانست. حسين شجاعتش را در بيان دردهاي مردم و نشان دادن ناراستي‌ها با هدف اصلاح و نه شماتت و امتيازگيري در دعواهاي سياسي به خوبي نشان داد. خدايش او را که خدمتگزارِ واقعي حقيقت و آزادي بود، رحمت کند.