عــوامل و علائـــم دفع پروتئــین

امکان وجود پروتئین در ادرار به میزان کم در طول ۲۴ ساعت وجود دارد و در یک فرد عادی غیرباردار دفع به میزان ۱۵۰ میلی‌گرم در روز به‌صورت طبیعی ممکن است. در برخی مواقع از جمله در زمان تب، انجام ورزش‌های سنگین، مشکل قلبی، داشتن بیماری‌های عفونی و ویروسی ممکن است دفع پروتئین کمی بیشتر از حد طبیعی باشد. نباید نگران باشید؛ زیرا این میزان افزایش گذراست و اگر کلیه مشکلی نداشته باشد با بهبودی از بیماری به وضعیت قبل بازمی‌گردد. در شرایط عادی و به‌صورت ثابت اگر بیش از این مقدار در ۲۴ ساعت پروتئین دفع بشود، باید از نظر پزشکی مورد بررسی قرارگرفته و درمان لازم انجام شود. در زمان بارداری با توجه به اینکه فعالیت کلیه افزایش می‌یابد، پروتئین تا مقداری بیشتر تا ۳۰۰ میلی‌گرم در ۲۴ ساعت به‌صورت طبیعی قابل قبول است؛ اما بیشتر از این مقدار نیاز به بررسی دارد. مشکلات ژنتیکی کلیه، دیابت، فشارخون و بیماری‌های ایجادکننده اختلال سیستمیک نیز بر روی دفع پروتئین موثر هستند. دفع پروتئین ممکن است در بسیاری از مواقع به‌دلیل مصرف دارو‌های بدون تجویز پزشک، دارو‌های گیاهی غیرمعتبر و مکمل‌های غیراستاندارد ایجاد شود که آسیب‌های کلیوی جبران‌ناپذیر و دفع پروتئین را به‌دنبال دارد. دیابت از مهم‌ترین علل مشکلات کلیوی و دفع پروتئین است و در بیشتر مواقع دیابت‌های کنترل نشده یا کنترل شده ممکن است تاثیرات کلیوی داشته باشند و اثر اولیه خود را با دفع پروتئین نشان می‌دهند. دفع پروتئین از ادرار و آسیب کلیوی در مراحل ابتدایی علامتی ندارند و باید افراد بررسی‌های دوره‌ای و آزمایشات را انجام دهند و در صورت کوچک‌ترین مشکل به پزشک مراجعه کنند. دفع پروتئین از میزان اندک تا متوسط ممکن است بدون علامت باشد؛ اما دفع به میزان زیاد علائم بالینی ایجاد می‌کند. ورم دست، پا، صورت و زیرچشم، فشارخون بالا همراه با افت کارکرد کلیوی از جمله استفراغ، بی‌اشتهایی و خواب آلودگی و ادرار همراه با خون از جمله علائم دفع پروتئین در موارد حاد هستند.