سکوت ما علامت رضاست؟

ادامه از صفحه اول/ اخیر شرکت نکردند و نشان دادند نسبت به تصمیماتی که در کشور گرفته می‌شود و طی آن مردم را به بازی نمی‌گیرند، نگرانند. از این رو به جای اینکه به خارج اتکاء کنیم باید به مردم خودمان به صورت واقعی و نه به صورت شعاری متکی باشیم. اینکه بگوییم به مردم اعتماد داریم ولی اجازه ندهیم در تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌های کشور نقش داشته باشند، پسندیده نیست و همان راهی را خواهیم رفت که روزبه‌روز مردم نسبت به انقلاب و اهداف انقلاب ناامیدتر شوند. در غیر اینصورت ما با اتکای به دنیا و خارج نمی‌توانیم کشورمان را بسازیم البته معنای این حرف این نیست که نباید برجام را تعقیب کنیم چراکه حق مسلم ماست. این ظرفیتی است که کشور و دولت‌های قبل آن را ایجاد کردند و کشور را به جایی رساندند که می‌توانست در خرداد امسال این قطعنامه را به پایان برساند و توافق بین 1+5 را نهایی کند ولی به مصالحی که سران کشور تشخیص دادند به دولت بعدی منتقل شد. ما باید از این ظرفیت استفاده کنیم و اجازه ندهیم از وجود تصمیمات نامناسب واحیانا متناقض ما سوءاستفاده کنند. لذا هم باید به مردم برگشت و مردم را به معنای واقعی به بازی گرفت تا مردم با همه وجودشان احساس کنند که مورد احترام تصمیم‌سازان کشور هستند و از طرفی هم از ظرفیت‌هایی که در دنیا وجود دارد از جمله ظرفیت برجام استفاده کنیم. اگر در داخل کشور مردم به بازی گرفته شوند، روزنامه‌های مستقل دست‌شان در ادای واقعیت‌ها و شفافیت‌ها باز باشد، یقینا جلوی اختلاس‌ها گرفته خواهد شد. اختلاس وقتی اتفاق می‌افتد که روزنامه‌های مستقل محدود می‌شوند، وقتی که اجازه انتقاد از افراد گرفته می‌شود، وقتی که برای بازنشر یک کلیپ افراد به محکومیت‌های سنگینی محکوم می‌شوند، طبیعی است که اعتماد مردمی از بین خواهد رفت. بنابراین سفارش حضرت امام را باید سرلوحه کار خودمان قرار دهیم که در داخل ید واحده باشیم، از ظرفیت‌های خارج از کشور استفاده کنیم و ارتباطمان را با دنیا برقرار سازیم نه اینکه زیرمجموعه آنها و تحت سیطره آنها شویم که اگر تخلفی کردند، مثل تخلف الان روسیه، به خودمان اجازه ندهیم آن را محکوم کنیم. انتظار این بود که همان روزهای اول، جمهوری اسلامی ایران در مقابل این ترک تازی‌ها مخالفت و آن را محکوم کند. البته کسانی هم که احیانا باعث شدند اوکراین تحریک شود را هم محکوم کنند ولی نه اینکه متخلف را رها کنیم و کسی که کشور همسایه خودش را اشغال کرده و هزاران انسان اعم از زن و مرد و کودک را کشته و آواره کرده، در پناه عدم اظهارنظر جمهوری اسلامی احساس آرامش کند. آقای رئیس‌جمهور با صدور بیانیه‌ای مخالفت خود را با هر نوع جنگی اعلام کنند و این جنگ را هم محکوم نمایند. البته کسانی هم که این شرایط را به‌وجود آوردند محکوم می‌کنیم ولی نباید اجازه دهیم روسیه از سکوت ما به نفع خودش بهره‌برداری کند. نکند که این سکوت ما برداشت علامت رضاست!