آقای وزیر، نسبیت بر قطعیت ارجحیت دارد!

اختتامیه جشنواره فجر فرصتی شد تا با حضور وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، برخی خبرنگاران بتوانند در خصوص پنج‌ماه اداره‌ دفتر موسیقی با سرپرست، از وزیر بپرسند که بالاخره تکلیف چه خواهد شد. در مهرماه گذشته، پس از استعفای معاونت هنری وقت و منصوب‌ شدن مدیر دفتر موسیقی به مدیریت اداره کل توسعه کتاب در معاونت فرهنگی، تاکنون دفتر موسیقی با سرپرست هدایت ‌شده که قاعدتاً باید تکلیف آن حداکثر تا سه ماه مشخص می‌شد ولیکن در این خصوص تعلل شد و هربار با عذر و بهانه‌هایی چون ضرورت برگزاری جشنواره موسیقی فجر تا پایان بهمن‌ماه حضور سرپرست دفتر موسیقی (که همزمان در معاونت دیگری مشغول‌اند) تمدید شده است. البته برخی‌ شنیده‌ها به گروکشی‌هایی برای ماندگاری مسئول سابق دفتر موسیقی تا پایان جشنواره سی‌و‌هفتم در سمت رئیس جشنواره حکایت دارد تا استعفای جمعی دست‌اندرکاران جشنواره پیش از آغاز آن رسوایی به بار نیاورد و گویا وزیر ارشاد در برابر چنین فشاری ناچار به مصالحه شده است. اگر هم این شنیده‌ها صحت نداشته باشند اما پاسخ وزیر در خصوص وضعیت دفتر موسیقی که درباره سرپرست فعلی و مدیر قبلی او ابراز داشته: «همه رضایت دارند اما او باید به دفتر توسعه کتاب در معاونت فرهنگی برود»، نشان از این دارد که وزیر در این مدت هنوز به اشراف کامل در حوزه موسیقی و... نرسیده است و بیراه نیست درباره مدیر سابق دفتر موسیقی چنین تام و مطلق ابراز نظر کند.

البته تعیین مدیریت حوزه موسیقی به معاونت هنری باز‌می‌گردد و بهتر بود معاونت هنری در این خصوص مورد پرسش واقع می‌شد اما ازآنجایی‌که وزیر ارشاد از ابتدا نشان داده به سلسله‌مراتب اداری بی‌توجه است (شاهد آنجا که آقای وزیر با برنامه‌ریزی‌های مجتبی امینی، تهیه‌کننده سریال گاندو، به همراه تهیه‌کنندگان و خوانندگان پاپ بدون درنظرگرفتن سرپرست دفتر موسیقی جلسه‌ای با عنوان حل مشکلات موسیقی گذاشت و حتی اندکی به این مسئله توجه نکرد که حوزه اختیارات ارشاد درباره موسیقی را دارد به رقبای مدعی می‌بازد) لذا بیراه نیست که درباره سرپرست دفتر موسیقی ابراز نظری خلاف باور عمومی جامعه موسیقی کند. آقای وزیر بد نیست جدول سه دوره جشنواره گذشته که سرپرست دفتر موسیقی مورد تأیید شما برگزار کرده را بررسی کنید و ببینید گروه‌هایی در هر سه دوره از منابع دولتی منتفع شده‌اند. جشنواره‌ای که در این دوره از نواختن سرود ملی عاجز بود و ارکستر زهی را به‌عنوان ارکستر سمفونیک تهران نام بردند چراکه نوازندگان ارکستر سمفونیک به اکسپوی دوبی رفته بودند. مدیریتی که حتی نمی‌تواند قراردادی با بنیاد رودکی با ارکستر سمفونیک برای حضور در جشنواره ببندد. بد نیست در خصوص شفافیت دفتر موسیقی بپرسید که چرا به ‌رسم قبلی انتشار سالانه هزینه‌کرد بودجه پایان دادند و در این دو سال که رویدادهای موسیقی معدودی برگزار شد چرا همه بودجه دفتر موسیقی مصرف ‌شد؟ می‌توانید از مدرسین آموزشگاه‌ها که در دو سال گذشته گاه مجبور به فروش سازهایشان شده‌اند بپرسید که چه میزان از سرپرست فعلی و مدیر سابق دفتر موسیقی رضایت دارند و اصلاً آیا جز اهالی موسیقی تجاری کسی توانسته با ایشان جلسه‌ای داشته باشد؟ بپرسید چه حمایتی از موزیسین‌های جدی در این دو سال سخت کرونایی صورت گرفته؟ آیا ایشان اولین کسی نیستند که تمامی کنسرت‌ها و رویدادهای موسیقی را تعطیل کردند و بعداً تلاشی برای احیای آنها نداشتند؟ حتی وقتی نمازهای جمعه و برنامه‌های تئاتر و سینما در سراسر کشور از سر گرفته شد اما کنسرت‌های موسیقی همچنان تعطیل بود و رفع محدودیت‌ها نه با تلاش دفتر موسیقی که به یمن آبی‌شدن وضعیت کشور در باب کرونا صورت گرفت. آقای وزیر! شما یک سیاستمدار هستید در دنیای سیاست نسبیت بر قطعیت ارجحیت دارد