کودکان؛ اُمیکرون و اهمال بزرگسالان

ادامه از صفحـــه یک / در این موضـــوع کوچک‌ترین اهمالی داشته باشد. هرچــند چرخاندن قلم به تلخی چندان پسندیده نیست ولی ناچار باید گفته شود که اگر براثر اهمال پدر یا مادر یا برادر و خواهر بزرگ‌تری، کودکی مبتلا شود و از دنیا برود اهمال کنندگان چگونه می‌توانند خود را ببخشند وپس از آن زندگی عادی داشته باشند؟ حتی اگر چنین احتمالی ناچیز باشد که متاسفانه نیست انسانیت وعواطف خانوادگی حکم می‌کند که رعایت شیوه‌نامه‌های بهداشتی را در حد وسواس بالا ببریم تا هیچ خانواده‌ای با غم فقدان کودک خود روبه‌رو نشود. اگر تا کنون دولت وخصوصا وزارت بهداشت در زمینه جان مردم و سلامت آنها وظیفه مستقیم داشت حالا در مورد کودکان وظیفه مضاعف دارد و اتخاذ تصمیمات دقیق و همه جانبه وکارشناسانه نیاز فوری جامعه است. حضوری بودن آموزش در مدارس در شرایط کنونی واقعا خطرناک است و روشن است که انتظار رعایت کامل شیوه‌نامه‌های بهداشتی از سوی دانش‌آموزان انتظاری نابجاست. مگر در ادارات و شرکت‌ها و سازمان‌های دولتی و غیردولتی شیوه‌نامه‌های بهداشتی به درستی رعایت می‌شود که ادعا کنیم درمدارس دقت لازم صورت می‌گیرد؟ اینکه هزینه درمان دانش‌آموزان یا غرامت فوت آنها از سوی دولت پرداخت می‌شود هرگز در معرض خطر قرار دادن میلیون‌ها دانش‌آموز را توجیه نمی‌کند و سخنی ناصواب است و کریمانه نیست.