چرا ایران از آمریکا «بیانیه سیاسی» خواست

ادامه از صفحه یک/ سال ۱۹۷۵ از پیمان الجزایر خارج شد، به راحتی هنگام سخنرانی در پارلمان این پیمان را جلوی چشم دنیا و دوربین‌ها پاره کرد و از آن خارج شد. برای اینکه ما تضمین بگیریم، یک راه دو بخشی در پیش داریم. اول اینکه در داخل کشور ما باید اقداماتی را انجام دهیم که اصولاً تحریم کم‌اثر یا بی‌اثر شود، اگر این کار را انجام دادیم، همین بهترین تضمین برای اجرا توافق با طرف مقابل است. وقتی تحریم اثر نداشته باشد آنها دیگر نمی‌توانند مدام از این ابزار استفاده کنند. یک‌زمان می‌خواستند ما را تحریم بنزین کنند اما چون ایران به خودکفایی رسید، آن‌ها هم دست برداشتند. این راه اول یعنی نگاه به درون است. راه دوم که همزمان می‌تواند هر دو باشد، این است که در توافق قید شود که اگر طرف مقابل به هر دلیلی تعهدات خود را انجام نداد، طرف مقابل اجازه دارد این اقدامات مشخص را انجام دهد. باید چند اقدام مشخص قید شود و آن اقدامات باید به قدری مهم و تأثیرگذار باشند که طرف مقابل هر وقت هوس کرد از توافق خارج شود بداند که باید هزینه گزافی بپردازد. در برجام در مواد ۲۶ و ۳۶ این اقدامات آمده بود. منتقدان می‌گفتند ترتیباتی که در این مواد آمده است نمی‌تواند آنچنان بازدارنده باشد که طرف مقابل از توافق خارج نشود. چرا دوست عزیز! آن افراد متوجه بودند ولی دیگر زورشان بیشتر از این نمی‌رسید. حال کسانی که زورشان می‌رسد بسم ا... ؛ در توافق باید ذکر شود که اگر هر کدام از طرف‌ها از برجام خارج شدند و به هر دلیلی تعهدات را اجرا نکردند طرف مقابل می‌تواند اقدامات مشخص ذیل را انجام دهد. این باید در متن قید شود. رسیدن به توافق را تقریبا قطعی می‌دانم، هر طرف واقعا به توافق نیاز دارند و شک ندارم که این توافق به دست خواهد آمد. اما درباره زمان آن و چگونگی آن نمی‌توانم چیزی بگوییم چون موضوع به قدری پیچیده و چندوجهی است که نمی‌توان درباره زمان آن چیزی گفت. ولی مطمئن هستم که به دست خواهد آمد. این توافق را با گذشتن از بخشی از خواسته‌های خود به یک نقطه مشترک می‌رسند و حاصل می‌شود.