سرقت اموال مردم فقیر!

ادامه از صفحه اول/

قدرت‌های منطقه‌ای وجهانی گــــره خورده است. دراین میان که نهادهای امدادی بین‌المللی مرتبا ازکشورها ودولت‌ها تسریع در کمک‌های غذایی و دارویی می‌کنند آمریکا در اقدامی شرم‌آور نیمی از دارایی‌های یک ملت را مصادره کرده و نیم دیگرش را به کمک‌های انسان دوستانه برای مردم افغانستان اختصاص داده است! اقدامی که با هیچ منطق انسانی جز قلدری و خوی استعماری و ستم پیشگی قابل هضم و فهم نیست. ثروتمندترین کشورجهان چشم به اندک دارایی فقیرترین کشورجهان دوخته جلوچشم بشریت رسما به سرقت اموال ملتی در آستانه فقر و فلاکت می‌پردازد. نمی‌دانم روشنفکران وبشر دوستان آمریکایی آیا واقعا پس ازاین اقدام شنیع می‌توانند سربلند کنند و ارزش‌های فرهنگی کشورخود را به رخ دیگرملل عالم بکشند؟ هرچند صدای مظلومیت ملت افغانستان درمیان هیاهوی غول‌های تبلیغاتی ایالات متحده به جایی نمی‌رسد وچه بسا مردم آمریکا اصلا متوجه شناعت دولت خود نشوند ولی قطعا این اقدام از دید آزادگان و بشردوستان و وجدان‌های بیدار مخفی نخواهد ماند و پیش از آنکه قدرت اقتصادی ونظامی این کشور روبه افول رود اعتبار و فرهنگ وادعاهای انسانی آن جامعه در معرض نزول قرارخواهد گرفت. رفتار آمریکا چه در خروج مصیبت‌آفرین ازافغانستان وچه در این سرقت تاریخی ازدید هرکس مخفی بماند و برای هردولت وملتی بی‌اهمیت باشد قطعا ازذهن و ضمیر ملت افغانستان فراموش نخواهد شد. اگر مردم آمریکا و متفکران آن کشور درپی یافتن ریشه‌های نفرت برخی ملت‌ها ازخود باشند وسوال کنندکه چگونه ممکن است کسانی در هواپیمایی پر از مسافر بیگناه بنشینند وآن رابه ساختمان‌هایی بزنندکه پراز انسان‌های بیگناه هستند و آرزو می‌کنند که دیگر هیچ‌گاه چنین اتفاقی تکرار نشود بد نیست به این خوی ورفتار دولت خود بنگرند. تصمیم آقای بایدن واقعا یک استثنا نیست، سلف او با زیرپا گذاشتن یک توافق بین‌المللی که مورد تایید شورای امنیت سازمان ملل هم بود برجام را پاره کرد و ملت بزرگ و مظلوم ایران را در شدیدترین مضایق اقتصادی قرار داد و خدا می‌داند که چه تعداد ازایرانیان درفقر وبیماری وتنگنای ناشی از ستم آقای ترامپ قربانی شده باشند والبته این عمل هم هرگز فراموش شدنی نیست. اما تعجب از وزارت خارجه ودولت سیزدهم است که با شعار انقلابی روی کارآمده‌اند ولی هنوز این اقدام آمریکا را محکوم نکرده یاحداقل با ملت افغانستان ابراز همدردی نکرده‌اند. اگر هیچ ملتی درد امروز همسایه شرقی ما را لمس نکرده باشد ملت ایران با پوست وگوشت واستخوان خویش این درد را چشیده است. این حادثه‌های تلخ وعبرت‌آموز باید ملت‌ها خصوصا ملت افغانستان را بیدار کندکه جز به دانش و آگاهی وهمت واراده وسرمایه‌های انسانی و فرهنگی ومادی خود اعتماد نکنند که در دنیای بی‌رحم کنونی مودت دولت‌ها و انتظار یاری ازسوی آنها شوخی بیش نیست.