جای خالی کارت واکسن در خدمات عمومی

مروری بر سیر انتشــار کووید- ۱۹ و شیوع بیماری کرونا از اواخر سال ۹۸ تاکنون و تأثیرات متفاوتی که بر حوزه‌های بالاخص اجتماعی و اقتصادی در جهان و کشورمان ایران گذاشته ‌است، به‌کرات از سوی متخصصان تبیین و تشریح شده و در این نوشتار بر آن نیستیم تا تکرار مکررات را بازگو نماییم؛ بلکه قصد از این نوشتار ضرورتِ سیاستگذاری‌هایِ مبتنی بر پشتوانه اجراییِ رعایت پروتکل‌ها که باید همواره به آن تأکید شود. بر کسی پوشیده نیست که در این خصوص رسانه‌های مختلف دیداری و شنیداری اعم از حقیقی و مجازی، به‌عنوان رکنی از ابزارهای آگاهی بخش و یاری‌رسان، اطلاع‌رسانی‌های لازم را همزمان با تلاش متولیان سلامت در حداقل‌های لازم (مبارزه با این ویروس مرگ‌آور کووید) چون تشویق به استفاده از واکسن، ماسک و رعایت سایر پروتکل‌های موردنیاز، بدون وقفه آموزش داده و یادآور شوند، اما آنچه در کشور و در عالم واقع اتفاق افتاده، عدم رعایت توصیه‌ها و پروتکل‌ها از جمله تزریق واکسن از سوی بخشی از جامعه است که طبق برآورد خود وزارت بهداشت حدود 7 میلیون نفر از جمعیت هدف واکسن نزده‌اند یا یک دز واکسن تزریق کرده‌‌اند. این امر محصول ساختار فرهنگی و اجتماعی و بعضا واکنش‌های سیاسی است. مقوله فرهنگی و اجتماعی با این منظر که، رویکردهای باور به طب سنتی و اسلامیِ حاصلِ از فرهنگِ سنتی و تبلیغات تاثیرگذار‌، توانسته‌ قشر قابل‌توجهی را به عدم باور به وجود چنین ویروسی کشنده، یا راه درمان را در خود درمان توسط برخی خوراکی‌ها که در طبِ غیرعلمیِ سده‌های قبل بر اساس طبایع مورد استفاده داشته‌اند، بکشاند. برخی جالب‌تر آنکه در مخالفت با تزریق واکسن به خیابان‌ها آمده و جنبش ضد واکسن هم به راه انداخته‌اند که البته این امر مختص کشور ما نیست، اما با توجه به شرایط شیوع گسترده ویروس در جامعه می‌تواند بسیار خطرناک‌تر باشد. و اما منظر سیاسی موثر بر این امر، کاهش اعتماد ملت- دولت و در نتیجه عملکرد منفی و خلف وعده‌های داده‌شده در حوزه‌های مختلف بالاخص اقتصادی در طول ۳ دهه اخیر، سبب شده تا نگاه مثبتی نسبت‌ به اصالت واکسن‌های تزریق‌شده، نداشته باشد. با این شرایط جمعیت میلیونی با توجیهاتی بی‌منطق و غیر‌علمی از تزریق آن خودداری نمایند؛ این امر با محدودیت در ورود انواع واکسن شدت یافته و در عدم استقبال از واکسن‌های تولید داخل خود را در عمل نشان داده که نه‌تنها از سوی این قشر که از سوی اکثریت واکسن زده‌ها، نیز مشاهده می‌شود. لذا اکنون که براساس آمار اعلام‌شده از سوی متولیان امر بهداشت قریب به ۷ میلیون نفر تاکنون از تزریق واکسن خودداری نموده و این جامعه قابل توجه نسبت‌به تعداد جمعیت می‌تواند بر تعداد پیک‌های ابتلا افزوده و چرخه‌های سوهای مختلف کووید19 ‌را تکرار کند، بر مسئولان امر واجب است تا علاوه‌ بر تعطیلی مدارس، سینماها و بازگرداندن محدودیت‌های قبلی همراه با پشتوانه اجرایی، نسبت‌به عدم ارائه خدمات عمومی ازجمله خدمات بانکی، اداری و... به افراد فاقد کارت واکسن اقدام جدی به عمل آورند (هرچند در گوشه‌وکنار شنیده می‌شود که متأسفانه عده‌ای سودجو بدون تزریق واکسن توانسته‌اند نسبت‌به دریافت کارت واکسن اقدام نمایند) تا با این امر بتوان تعداد قابل توجهی از واکسن گریزها را به خط پیشگیری هدایت و از فزونی پیک‌ها بکاهند که متاسفانه مشاهده می‌شود تاکید بربازگشایی مدارس از سوی وزیر آموزش و پرورش، رستوران‌ها، باشگاه‌ها و...، صرفا جنبه‌های سیاسی این امر، به منظور توانمند نشان دادن سیزدهم در مدیریت همزمان امور اجتماعی و اقتصادی را در نظر دارد، در حالی که اُمیکرون جولان می‌دهد و جان کودکان را به خطر می‌اندازد.