باید محاسبات دقیقی بر اساس منافع ملی امروز انجام شود زیرا شرایط به گونهای شده است که خطر اجماعسازی همچنان احساس شده و حتی دیگر نمیتوان روی کشورهای خاص برای حل مشکل حساب باز کرد. باید نگاه بلندمدت به مسائل داشته باشیم و از سوی دیگر میانبر نیز زده شود. ما میتوانیم در این میان از مذاکراتی استفاده کنیم که شفافسازی در خصوص اقدامات را تداوم بخشد. مشکلی ندارد که ما به مسائل منطقهای نیز بپردازیم و در این خصوص نیز گفتوگو کرده و اختلافات را حل و فصل کنیم. برخی از مشکلات صرفا با حرف زدن قابل حل هستند و این امر سبب میشود بار اختلافات کم شود. ما اگر سیاست خوبی در پیش گیریم میتوانیم مشکلات خود را با کشورهای عربی برطرف کنیم همانطور که در هفتههای اخیر نیز مراودات خوبی انجام شده است. بنابراین باید روی طرحهای صلحی همچون هرمز که در دولت دکتر روحانی مطرح شده بود بیشتر تمرکز کنیم و اجازه ندهیم با دسیسه برخی کشورها بدنام شویم. ما حتی میتوانیم بدون دست کشیدن از قدرت دفاعی خود در این خصوص گفتوگو کنیم. ما باید روی مساله اصلی برجام تمرکز کرده و با سیاست خوب سایر مسائل را نیز حل کنیم. صحبتهای محرمانه در این راستا و قولو قرارهای جانبی میتواند در این عرصه از کارشکنی دشمنان برجام جلوگیری کند. مساله بعدی نیزFATF است که باید سریعا حل و فصل شود. باید توجه داشت که اولین چیزی که پس از عدم پیوستن ایران به این لوایح به ذهن جهانیان خطور میکند این است که شاید واقعا ایران مشکل و تخلفی دارد که به آن ملحق نمیشود و باعث بدنامی ایران میشود. صرف عضویت در این پیمان کشور را از اتهاماتی همچون پولشویی و کمک به تروریست مبری میکند. بسیاری از کشورها به مقررات FATF عمل نمیکنند اما در این معاهده عضویت دارند. بنابراین باید توجه داشت که این چنین نیست که با پیوستن به این پیمان به کل محدود میشویم. این گونه نیست زیرا بسیاری از کشورها، امروز عضو آن هستند و تمامی اقدامات خود را نیز به راحتی انجام میدهند. امروز کشور با محدودیتهای شدید بانکی مواجه است، به این شکل که نه میتواند با پرداخت پول اجناسی را خریداری کند و نه میتواند پول فروش نفت و سایر خدمات خود را از طریق بانک دریافت کند و باید این مساله اولویت ایران برای حل و فصل باشد. در این مسیر یکی از موانع جدی عدم تصویب لوایح چهارگانه است که کار را برای کشور سخت کرده است. حتی اگر تحریمهای متعدد ایران در آینده نزدیک لغو شود اما باز هم این مانع وجود دارد و به نحوی بهانهای به دست برخی کشورها میدهد تا مطالبات ایران را پرداخت نکنند، زیرا مساله صرفا کرهجنوبی نیست و بقیه کشورها نیز به ایران بدهکار هستند.