اول میزان تاب‌آوری، بعد توصیه

به نظر می‌رسد، نظام تصمیمی برای خروج از برجام ندارد مگر تحولی اساسی رخ دهد. مثل اینکه اروپایی‌ها مکانیسم ماشه را به شورای امنیت سازمان ملل بکشانند و تحریم‌های سازمان ملل اعمال شود. در آن صورت شاید ایران از برجام خارج شود. اما اگر با همین روند به جلو برویم، ایران در برجام می‌ماند. هرکسی نظر خاص خودش را دارد که برجام فتح الفتوح، ترکمنچای، خوب یا بد، به هر شکلی که بوده، جمع بندی و عقل جمعی نظام این بود که برجام با همین شکل و وضعیت باقی بماند اما ممکن است که مصلحت تغییر کند و ایران از برجام خارج شود. چه دوست داشته باشیم، چه نداشته باشیم، قدرت، حرف اول را در نظام بین‌الملل می‌زند. کسی می‌تواند حقوقش را به دست بیاورد که قدرتمند باشد حالا می‌خواهد آمریکا یا کوچک‌ترین کشور بازیگر بین‌المللی باشد. بنابراین کسب قدرت، عامل تامین کننده منافع ملی است. اما باید توازنی باشد. کشورها از یک طرف نباید دچار خودکوچک بینی باشند و توانمندی خودشان را دست‌کم بگیرند، زود مرعوب شده و جا بزنند. از طرف دیگر هم نباید دچار خود بزرگ بینی شوند و خودشان را بیش از حد آن چیزی که هستند، توانمند دانسته و دست به کارهای پرریسک بزنند. کسانی که پیشنهاد می‌کنند ایران فلان درصد اورانیوم را بسازد و از آن پیمان خارج شود آیا اطلاعات دقیقی از وضعیت اجتماعی و اقتصادی کشور دارند؟ این موارد را مسئولان می‌دانند که اگر بخواهند به سمت اورانیوم ۹۰درصد بروند، ذخایر ارزی و دسترسی به منابع به چه شکلی است. می‌توانیم تحریم‌های جدید را تحمل کنیم؟ آسیب‌پذیری ما به چه شکلی است؟‌ اول باید جمع‌بندی این موارد را داشته باشیم سپس توصیه کنیم که سطح غنی شده اورانیوم را به ۶۰‌درصد یا ۹۰درصد برسانیم. اگر ما برآورد درستی از توانمندی‌ها، میزان تاب‌آوری و مقاومت کشور نداشته باشیم، عمل به این توصیه‌ها یک قمار بزرگ است.