سرزمین مظلوم

آقای رئیس‌جمهور فعلی و بعدی و بعدتری! اگر بتوانی میهن را آباد کنی و دست تطاول را از آن کوتاه کنی، کاری کرده‌ای. خود میدانی که وعده‌هایت به مردم راه به جائی نمی‌برد و خود را هر چه بیشتر در مرداب وعده‌ها فروخواهی کرد. همه ما شعر ایرج میرزا در حکایت جوان عاشق پیشه و مادرش را شنیده‌ایم، آنجا که نهایتا قلب مادر در مصدومیت فرزند قاتل می‌گوید «آه پای پسرم خورد به سنگ.» چنین است حکایت مام میهن که در کشاکش خودخواهی‌ها و جاه پرستی‌ها فراموش می‌شود و مدعیان خدمت و سلامت و راستی و درستی مادر خود را از یاد می‌برند. اینکه سهل است همچنان در تخریب و تضعیف مام خود می‌کوشند. اگر مام میهن زنده باشد مردم در آن می‌توانند زیست کنند، شادی بیافرینند و در غم هم شریک باشند اما اگر مام میهن آزاد و آباد نباشد مردم در عسرت و تنگدستی و نگون بختی زندگی می‌کنند و غم آنان آنقدر سنگین می‌شود که شادی جرات نزدیک شدن به مردم را نمی‌نماید، اما در منطق جاه‌طلبان و دنیامداران فقط اشیاء ارزش دارند و آن هم اشیائی که به آنها سود برساند و نه اشیائی که باید به حراست آن بکوشند و این در منطق شاه قاجار ناصرالدین متجلی بود که اجازه داد همه اشیاء عتیقه شوش به جز طلا و جواهر به خارج ارسال شود. از نظر جاه‌طلبان و سهم‌خواهان مردم هم یک شیئی هستند. اشیائی که امروز خاصیتی به نام رای دارند. چون رای دارند با ارزش‌اند و باید آنان را قانع به رای دادن کرد و رای‌شان را به نام خود مصادره کرد اما «ایران» امروز نمی‌تواند به صندوق «رای» بیاندازد بنابراین بی‌ارزش است و حال باید هرچه می‌گوئیم و هرچه می‌کنیم به نام مردم باشد و ایران فراموش شود. فریاد دوستداران کرسی ریاست جمهوری در طول هفته گذشته به آسمان بلند شد که «آهای مردم! ما به شما یارانه ده برابر می‌دهیم، سهام شرکت نفت می‌دهیم، میلیون‌ها مسکن می‌سازیم، غارتگران ایرانیان را رسوا می‌کنیم، زنان را بر سرمی‌نهیم، اقلیت‌ها و اهل تسنن را به اوج می‌آوریم، معیشت‌تان را بهتر می‌کنیم، سه ماهه شر ویروس را از سرتان کم می‌کنیم، بیمه سلامت‌تان را کامل می‌دهیم، آمریکا را به زانو در می‌آوریم تا خودشان تحریم را بردارند، به نوعروسان 500 میلیون تومان می‌دهیم، پهنای باند اینترنت را اضافه می‌کنیم، تولید را افزایش می‌دهیم، صادرات به کشورهای همسایه را 10 برابر می‌کنیم قاچاق را ریشه‌کن می‌کنیم، ارز و طلا را در بازار نمی‌فروشیم، ارزش ریال را بالا می‌بریم، تورم را ریشه‌کن می‌کنیم، و ده‌ها و صدها وعده دیگر به مردم، چرا که مردم باید رای دهند و این رای را به نام «من» به صندوق اندازند. اما از اینان هیچ کدام نگفتند: آهای ایران‌، من تو را دوست دارم، دشت‌هایت را پایدار خواهم کرد، به آب‌هایت دیگر دست تطاول دراز نمی‌کنم، نفت و گازت را بی‌جهت مصرف خود نمی‌کنم و پول آن را هدر نمی‌دهیم، از جنگل‌هایت حراست می‌کنم، زمین‌های زراعیت را شور نمی‌کنم، تالاب‌هایت را نمی‌خشکانم، چهره‌ات را با زباله و آلودگی‌های انسان‌ها مخدوش نمی‌سازم، به جای درخت‌هایت در زمین‌ها تیرآهن و سیمان نمی‌کارم، کاری می‌کنم که فرزندان فرهیخته‌ات از دامانت نروند، کاری می‌کنم که فرزندانت با هم مهربان و غمخوار باشند و تو را دوست داشته باشند. آری هیچکس نگفت، چراکه «ایران» رای ندارد و دستی که به صندوق رای بیندازد را فاقد است. آیا اینانکه دعوای مدارک بالاتر از دیگری دارند و هریک مدعی داشتن دکترا و فوق دکترا از هلند و دانشگاه تهران و دانشگاه‌های آمریکا و انگلیس و حوزه‌های علمیه دارند نمی‌دانند بدون ایران همه هیچ‌اند؟ آری «مردم» رای دارند و طبیعی است که پس از رای دادن کم و بیش فراموش شوند اما «ایران» رای ندارد و از پیش فراموش شده است. به علاوه این مام میهن مادریست که در دامان او نعمات فراوان است این نعمات را می‌توان مصرف کرد یا قول مصرف آن را داد تا رای به دست ‌آید. طبیعی است وقتی بخواهیم دهان «مردم» را شیرین کنیم فقط با نعمات در دامن این مام میهن می‌توانیم آن را عملی کنیم و چنین است که منافع مردم را با به خاک نشاندن مام میهن تامین می‌کنیم و البته این بار اول نیست که چنین است زیرا در حقیقت مسئولان نظام در حالی که باید برای مردم حق و مسئولیت را توامان مطرح می‌نمودند به اشتباه با حسن نیت و یا برای کسب آرا و وجیه‌المله شدن از مسئولیت مردم سخن نگفتند و وعده رفاه و عدالت و اقتصاد آرمانی و مدینه فاضله را به مردم داده‌اند و در طول 4 سال گذشته به‌رغم همه تحریم‌ها و نداشتن تدبیر لازم برای مقابله با آن و شناساندن مسئولیت‌های همگان دائما بر طبل بهبود معیشت کوبانده‌اند و در جهت مقابل سیاست‌های داخلی و خارجی را بر اصل مقاومت پایه‌گذاری نموده‌اند در حالی که در داخل تبلیغ برای بهبود معیشت و گشادگی مشکلات ادامه داشته است. در این میان آنچه به دست فراموشی سپرده شده است همان مام میهن است. میهنی با سرزمین وسیع آکنده از مظاهر زیبا و پر مهر طبیعت با مردمانی که هویت این سرزمین را می‌سازند و اینک در معرض تندباد تخریب داخلی قرار گرفته است.