تحریمها ایران را واردکننده گاز نکند
مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس میگوید که تولید گاز از میدان مشترک پارس جنوبی به پیک ظرفیت رسیده و از حدود چهار سال آینده، سالانه به اندازه یک فاز، پارس جنوبی افت تولید خواهد داشت. زمستانی که در ابتدای آن قرار داریم شیرازه پارس جنوبی را میکشیم و روزانه بیش از ۷۰۰ میلیون مترمکعب گاز از پارس جنوبی برداشت میکنیم و از مجموع ۳۷ سکوی در حال بهره برداری، ۱۷ سکوی اصلی با ظرفیت تولید روزانه ۲۸ میلیون مترمکعب گاز و ۲۰ سکوی فرعی با ظرفیت تولید ۱۴ میلیون مترمکعب در روز در خلیج فارس نصب و به بهره برداری رسیده است. گفته میشود ۴۳ درصد از درآمد کشور، ۶۳ درصد از گاز نیروگاههای کشور و ۷۵ درصد از گاز خانگی کشور در پارس جنوبی تامین میشود و این هاب انرژی کشور سهم بیش از ۵۰ درصدی در درآمد دولتها داشته است. به صورت دقیقتر اینکه، بودجه عمومی کشور در سال ۱۳۹۹، ۶۴۰ هزار میلیارد تومان بوده و ارزش محصولات پارس جنوبی در این یک سال برابر با ۳۸۴ هزار میلیارد تومان محاسبه شده که به این معناست ۵۴ درصد درآمدهای دولت از محصولات پارس جنوبی بوده است. دولتها در پارس جنوبی علاوه بر گاز طبیعی که تقریبا همگی به مصرف داخلی میرسد، محصولات ارزشمند دیگری هم مانند هزاران تن گاز مایع، میعانات گازی و اتان تولید وخام فروشی کردند تا توسعه پارس جنوبی به پایان برسد و تولید در این مجتمع بزرگ انرژی جهان وضعیت نزولی به خود گیرد. تحریمها مانع از توسعه میدانهای گازی کشور شده است و گفته میشود ایران به عنوان بزرگترین دارنده ذخایر گاز جهان، اگر تا ۴ سال آینده ۵۴ میلیارد دلار سرمایهگذاری خارجی در توسعه میادین گازی جذب نکند، وارد کننده گاز میشود. تولید گاز در پارس جنوبی رو به افول است اما ما نمیخواهیم و یا نمیتوانیم چگونه با همین درآمدهای باقیمانده از این مخزن مشترک به فکر توسعه پایدار و رسیدن به انرژیهای جایگزین باشیم. گویی پیشانی بودجه در این مملکت تنها با گاز و نفت گره خورده است و ما همچنان برای جبران کاهش تولید از چاههای نفت وگاز به دنبال پیدا کردن چاههای جدید هستیم. دولت سیزدهم میخواهد ظرفیت تولید گاز را بالاتر ببرد، نه برای صادرات و نه برای سرمایهگذاری در بخشهای پایدار انرژی. بلکه همه نگران سرمای زمستان و مصرف بالای گاز در ایران هستند. هم اکنون ظرفیت روزانه تولید گاز کشور نزدیک به یک میلیارد مترمکعب است که با برنامه هشت ساله وزارت نفت دولت سیزدهم، بنا هست ظرفیت تولید و فرآورش به یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون مترمکعب در روز برسد. چهار دهه است که چاه حفاری میکنیم، نفت و گاز تولید میکنیم و درآمدهای کلان بهدست آوردهایم اما هنوز به توسعه پایدار نزدیک نشدهایم و امروز کشور در بحرانهای مختلف فرو رفته است. صنعت نفت در ۴۲ سال گذشته ۴ هزار و ۸۰۶ حلقه چاه نفت و گاز را در مناطق نفتخیز خشکی و دریایی کشور حفاری و تکمیل کرده است و ما هنوز در التهاب سرمای زمستان هستیم. از حفاری اولین چاه نفت ایران بیش از صد سال میگذرد. حالا پس از یک قرن از آن روزگار نمیدانیم نفت را نفرین کنیم و یا اینکه خدای را هزار مرتبه شکر؛ که اگر همین هم نبود چه بر سر ما میآمد. دیگر از نفت فوران شده در مسجد سلیمان اثری نمانده است و گاز پارس جنوبی هم، به عنوان بزرگترین میدان مشترک جهان رو به افول است و ما بدون هرگونه برنامه پایداری، در سوگ روزگار خود مرثیه میخوانیم.
