توازن میان معیشت مردم و برنامه هسته‌ای

اکنون که دولت سیزدهم به دنبال مذاکره است بی‌شک با چالش‌های متعددی در جریان مذاکرت و بعد از مذاکرت و حصول توافق احتمالی مواجه خواهد شد، همان‌گونه که دولت روحانی و دولت‌های قبلی یا آن مواجه شدند. در همین دو دوری که مذاکرات وین پی‌گرفته شد شاهد جنجال‌های سیاسی، رسانه‌ای و دیپلماتیک تمام عیار علیه دولت رئیسی و مواضعش در مذاکرات برای احیای برجام و لغو تحریم‌ها بودیم. شرایط برای دولت رئیسی به گونه دیگری ادامه پیدا خواهد کرد که به معنای پایان چالش‌ها نیست. چون تنش و اختلافات با رویکرد دیگری ادامه پیدا خواهد کرد. اگر مکانیسم ماشه فعال شود یا پرونده ما به شورای امنیت برود چه اتفاقی روی می‌دهد؟ مگر برای آمریکا دیگر تحریمی مانده است که اعمال کند؟ آنقدر تحریم‌ها تکراری شده‌اند که دولت بایدن مجبور شده است یک جوان را در یک روستا یا شهرستان ایران به اتهام دستکاری نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰ آمریکا تحریم کند و یا اینکه انگلیس خبرنگار ایرانی را تحریم کند. نمی‌دانم اکنون اگر ما هسته‌ای شویم و دیگر چه تحریم و چه فشاری برای آمریکا وجود دارد که به ایران وارد کند؟ از یک طرف ما بیش‌ترین تحریم‌های اعمال شده آمریکا علیه یک کشور در جهان را تحمل می‌کنیم و از آن طرف مانند کره شمالی، روسیه، چین، هند و پاکستان هم نیستیم. مخالف هرگونه فشار، چه از داخل و چه از بیرون به مردم به خصوص در حوزه اقتصادی و معیشتی هستم، پس به گونه‌ای برخورد نکنید که گویی از وضعیت کنونی خوشحالم. ضمن اینکه قطعاً بخشی از مشکلات فعلی در داخل کشور، نه به‌واسطه تحریم‌ها که به‌دلیل ناکارآمدی و بی‌برنامگی مسئولان در همه دولت‌هاست. سوال به حقی در ذهن مردم ایران شکل می‌گیرد اگر ما سال‌هاست به واسطه توان هسته‌ای متحمل تحریم و فشار اقتصادی هستیم پس این توان کی باید به داد ما برسد؟ اگر توان هسته‌ای نتواند کمبود برق ما را جبران کند پس به چه دردی می‌خورد؟ نباید فراموش کنیم که در سایه این تحریم‌ها چند میلیارد دلار به اقتصاد ایران ضربه وارد شد، معیشت مردم تحت تاثیر قرار گرفت، سفره ایرانی‌ها کوچک و کوچک‌تر شد، بیماران سرطانی، پروانه‌ای و بیماران خاص دیگر به کام مرگ رفتند و... ؛ پس جا دارد حداقل یک توازن بخشی را در برابر این همه هزینه و فشار طی همه این سال‌ها ایجاد کنیم.