هنوز در یاد مردم هستم
بازیگر باسابقه سینمای ایران بیان کرد که با دیدارهای گاهبهگاه و عیادت مسئولان جلوی خانواده خوشحال میشود که هنوز فراموش نشده است. رضا صفاییپور درباره کمکاری سالهای اخیر خود گفت: مدتهاست که بیکارم و در کاری حضور نداشتهام. سبک سینما تغییر کرده است و بیشتر فیلمهای طنز و کمدی ساخته میشود، در حالیکه ما بیشتر در ژانر فیلمهای حادثهای حضور داشتیم. چندین سال است که بیکار هستم و هراز گاهی هم که دعوت میشویم در حد یک یا دو جلسه حضور است و به همین دلیل ترجیح میدهم بیکار بمانم و به احترام مخاطبان هر کاری را قبول نکنم. وی درباره احساس خود در سالهای دوری از سینما تصریح کرد: مسلما از این شرایط ناراحت هستم. سینما شغل و حرفه من است. من بچه سینما هستم و بیش از ۴۰ سال در فیلمهای حادثهای ایفای نقش کردهام. با علاقه شخصی به سینما آمدم تا بتوانم هنرپیشه شوم. کار در سینما را از صفر آغاز کردم. اولین فیلمی هم که حضور داشتم فیلم «قهرمانان» بود که بهدلیل شباهتم به هنرپیشه اول آن فیلم، کارهای خطرناکش به من سپرده شد و اینگونه به سینما ورود کردم. این بازیگر و بدلکار پیشکسوت با اشاره به قبولنکردن دعوت برخی فیلمسازان از او برای حضور در فیلمها تاکید کرد: در فیلمهای امروز جایی برای ما نیست. در این سن و سال نه دوست دارم و نه میپذیرم که در فیلمهای طنز و کمدی حضور داشته باشم. مخاطب برایم بسیار مهم است. من هنوز با مردم برخورد دارم چراکه بیشتر هم با تاکسی تردد میکنم. مردم میگویند ما میدانیم شما کارهایی که باید در سینما میکردید را کردهاید. من هنوز هم در یاد مردم هستم. بیش از ۵۰ فیلم در سینما بازی کردهام که آخرینش «پرچمهای قلعه کاوه» بود که از جشنواره نور لسآنجلس در سال ۲۰۰۹ جایزه بهترین بازیگری را برای این فیلم گرفتم. وی ادامه داد: مردم آنقدر به من محبت دارند که خجالتزده میشوم. من در حال حاضر دچار بیماری پارکینسون هستم و به همین دلیل بیشتر ترجیح میدهم در خانه باشم، اما مردم همچنان لطف دارند و میگویند جایم خالی است. دوستانم در باشگاه میگویند حتی اگر ورزش هم نمیتوانی بکنی، بیا و در کنار ما حضور داشته باش تا روحیه بگیریم. ترجیح میدهم جوانترها را هم به ورزش و باشگاه دعوت کنم. صفاییپور درباره لزوم توجه به بازیگران پیشکسوت سینمای اکشن افزود: شما در سینمای جهان میبینید آقای استالونه فیلمی بهنام «بیمصرفها» میسازد و به بهانه آن تمام سلاطین اکشنکار سینمای جهان که همه بالای ۷۰ سال سن دارند از ویلسون تا آرنولد و بوریس ویلیس بهکار دعوت میشود و جایشان هم در سینما محفوظ است ولی در سینمای ایران اینگونه نیست. این اواخر فقط در یک فیلم بهنام «گیجگاه» حضور کوتاهی داشتم که آن هم به اصرار کارگردانش بود. وی ادامه داد: در دنیا برای بازیگران قدیمیتر نقشهایی را متناسب با سن و سالشان مینویسند و بهگونهای برنامهریزی میکنند که آنها هم امکان حضور در مقابل دوربین داشته باشند.
