«نظارت»؛حلقه مفقوده مقابله با فساد

نظارت دقیق می‌تواند تاثیر زیادی در زدودن فساد داشته باشد؛ بدین منظور هر دستگاهی باید زیر نظر نهادی ناظر فعالیت کند تا از این طریق زمینه سوءاستفاده و فرصت‌طلبی اخلالگران محدود شود. در واقع اگر قرار است افراد یا گروه‌هایی بودجه خاصی را در اختیار داشته باشند، باید بدانند که همه برداشت‌ها و واریزی‌های مالی قرار است توسط مرجعی کارشناس و عادل بررسی شود و اگر کمترین تخطی‌ صورت گیرد، حتما باید پاسخگو باشند تا بیت‌المال توسط خرابکاران حیف و میل نشود. مقابله با رابطه‌گرایی هم می‌تواند فساد را از میان بردارد و موجب تسهیلِ در پیشرفت و توسعه شود. متاسفانه در سیستم مدیریتی بارها شاهدیم که افراد با رابطه، به سمت‌های مهم می‌رسند و در نتیجه گزینش‌های نابه‌جا هم احتمال تخلف‌های مالی زیاد می‌شود. از سویی به‌دلیل نگاه غیرکارشناسی به مسائل، برنامه‌هایی برای مدیریت اوضاع در نظر گرفته می‌شود که با واقعیت‌های آن حوزه همخوانی ندارد. برای اعتلای امور باید افرادی را مامور به انجام امور کرد که شناخت کافی از حوزه کاری داشته باشند و از این طریق فضا برای کاهش مشکلات و در نتیجه افزایش رضایتمندی عمومی فراهم شود. اصولا مفسدان اقتصادی زمانی می‌توانند هدف‌های خود را عملی کنند که سیستم مدیریتی همراهی‌شان کنند در غیر اینصورت محال است بتوانند برنامه‌های خرابکارانه‌شان را به نتیجه برسانند. از این‌رو دولت که گام‌های نخست را بر می‌دارد، باید به‌طور جدی و عملی فسادگریزی را برای خود وظیفه‌ای حیاتی تصور کند تا از این طریق بتواند بستر لازم را برای مقابله با فساد فراهم کند. در این راستا باید در کنار انتخاب درست و نظارت دقیق، همکاری‌لازم با قوه‌ قضائیه انجام شود تا سوءاستفاده‌گان احساس کنند که مانع‌هایی متعدد پیش روی‌شان قرار دارد. کشور در وضعیتی کاملا پیچیده و پر از مشکلات بوده و به‌همین دلیل رئیس‌جمهوری درباره لزوم مقابله با فساد هشدار داده است. پس باید ارگان‌های دیگر هم در کنار قوه‌مجریه همه همت‌شان را به کار گیرند تا به روزی برسیم که سوءاستفاده به کمترین تعداد برسند.