احمدمسعود در ايران؛ - رايزني با ديگران ادامه دارد

ادامه از صفحه دو /
طالبان و ادعای دولت جهان شمول
اکنون پرسش این است که آیا شنیدن خبر حضور احمد مسعود در ایران را می‌توان به معنای تجدید نظر تهران در نوع برخورد نسبت به طالبان و موضع گیری آنان تعبیر کرد؟ و یا تغییر نگاه نسبت به احمد مسعود؟
پیرمحمد ملازهی کارشناس مسائل افغانستان با بیان اینکه ایران دیر یا زود باید تکلیف خود را با ازبک‌ها تاجیک‌ها، هرات و ... یا جمعیت شیعه مذهب و هزاره های افغانستان مشخص کند به «آرمان ملی» می‌گوید : تهران یا باید همان سیاست نزدیک به طالبان را ادامه دهد و این گروه ها را از دست بدهد و یا به فکر چاره ای باشد. به نظر می رسد ایران به این نتیجه رسیده که سیاست حمایت از طالبان سیاست هوشیارانه ای نبوده است و مواضعش را باید تعدیل کند. اما یک تناقض دیگر هم وجود دارد اینکه در حال حاضر طالبان قدرت را در دست دارد و احمد مسعود و جبهه مقاومت نیز قطعا نمی توانند معادله قدرت را تغییر دهند. اگر احمد مسعود به ایران آمده باشد در واقع ضمن گفت‌وگویش با امیر اسماعیل خان، به فکر جلب کشورهای همسایه هم هست. از سویی ایران هنوز به تصمیم نهایی که آیا به کلی از طالبان نا امید شده و صرف نظر کند، نرسیده است. به‌هر‌حال طالبان یک گروه ایدئولوژیک است و اگر ایران به سمت مخالفان طالبان برود، طالبان نیز می تواند همین کار را بکند و این مشکلات تهران را افزایش می‌دهد، نکته دیگر این است که مسعود و گروهش در حقیقت تا به حال نتوانسته اند یک جبهه متحد را به وجود آوردند در حال حاضر یک جبهه مقاومتی است که در آنکارا محمد محقق، یونس قانونی، دوستم و عبدالرسول سیاف آن را به‌وجود آوردند و دیگری آن جبهه‌ای که در دره پنجشیر است. دراین فضا ایران هم نتوانسته آن تناقضی را که با مخالفان طالبان و طالبان دارد را حل کند. ملازهی افزود: اما به نظر، ایران دیگر به طالبان آن اطمینان و خوش بینی را نیز ندارد همان موقع هم که از حمایت ایران از طالبان سخن گفته شد کارشناسان زیادی دربرابر این خط فکری و استراتژی ایستادند. وی درباره تشکیل دولت فراگیر توسط طالبان هم گفت: طالبان معتقد است که دولت کنونی‌اش نیز همه شمول است، چون دو روحانی تاجیک و یک ازبک هم در آن وجود دارد و اخیرا هم اعلام کردند که حتی زنان را هم در دولت بیاورند، از همین‌رو طالبان معتقد است که دولت فراگیری دارد اما در مقابل بقیه معتقدند که باید جریان‌های قومیتی مختلف، دیدگاه‌های سیاسی و نگرش‌های گوناگون در دولت حضور داشته باشند که چنین چیزی را نمی‌بینیم.