ضرورت خروج اقتصاد از حالت دولتی

با توجه به گذشت پنج سال از ابلاغ سیاست‌های کلی انتخــابات از ســوی رهبری نــظام، چرا این سیاست‌ها به نتیجه مشخصی نرسیده است؟

در مجلس شورای اسلامی قوانین مکرر زیادی داریم، حتی در دوره‌های قبل کمیسیونی برای طرح ریزی قوانین تشکیل شد و از جمله حوزه‌هایی که نیازمند لایحه و قانون جامع است؛ صداوسیما (قانون اداره صداوسیما) و دیگری قانون مطبوعات و رسانه‌هاست. در دوره هشتم که نماینده مجلس بودم ریاست وقت مجلس هشتم، علی‌لاریجانی، در این خصوص تذکر دادند که متاسفانه اقدام لازم صورت نگرفت. لازم است که صدا و سیما و هم مطبوعات قانونی جامع داشته باشند ولی متاسفانه اقدام بایسته‌ای صورت نگرفته است.

چه نهادها و دستگاه‌هایی در به سرانجام نرسیدن سیاست‌های کلی انتخابات پس از پنج سال نقش داشتند؟

مردم باید مطالبه کنند و مسئولان هم باید دنبال کرده و به نتیجه بایسته و مطلوب برسانند. ما نیاز زیاد داریم؛ الان یکی از مشکلات اقتصادی کشور همین مسأله انحصار است. مادامی که بیشتر اقتصاد دولتی باشد و تعاونی آن طور که باید و شاید کار خودش را نکند؛ خود به خود تورم و رکود و سایر موارد دیگر را خواهیم داشت. باید دولت اول خودش را سبک کند و ثانیا بر چابکی، چالاکی، نظارت، هدایت و حمایت بیفزاید تا اقتصاد از حالت دولتی خارج شود.

به مشکلات اقتصادی و معیشتی مردم اشاره کردید، آیا تمــرکــز مجلــس بر قانــون صیانت از فضای مجازی کمکی به حل معضــلات معیشتـی مردم می‌کند؟

نمی‌توانیم انگشت بگذاریم روی یک موضوع و بگوییم که آقا! این اولویت دارد یا اولویت ندارد. به نظر من اگر ما منصف، دلسوز و خیرخواه هستیم باید این میز گفت و گو و مذاکرات را در دانشگاه‌ها، بین نخبگان، خبرگان و رسانه بگذاریم. این میز ارزیابی‌ها را راه‌اندازی کنیم تا اندیشمندان بگویند الان مشکل ما مشکل معیشت است. این مشکل معیشت را هم دولت و ملت دنبال کند. وگرنه مادامی که بخواهیم یک سویه فکر کنیم به نتیجه بایسته نمی‌رسیم. باید این میزهای اندیشه‌ای(کرسی‌های آزاد اندیشی) که رهبری توصیه کرده‌اند، فعال کنیم تا معلوم شود که اولویت ها در کشور ما کدام است.

در سخنان خــود به نقــش دولت و ملت در حل مشکلات معیشتــی اشاره کردید، مردم چکاری را باید انجام دهند؟

به نظرم می‌آید که سمن‌ها، اتاق‌های بازرگانی، دانشگاه‌ها فعال بشوند و داوطلبانه به میدان بیایند و بگویند ما چکار کنیم که وقتی قانون اساسی اقتصاد را شامل بخش دولتی، خصوصی و تعاونی اعلام کرده؛ ولی در حال حاضر عمدتا دولتی است، راهکارش چیست؟ پیشنهاد بدهند و مردم هم داوطلب شوند، فقط که دولت نمی‌تواند تماشاگر باشد. بخش خصوصی خودش را تقویت کند و دولت هم بخش خصوصی را حمایت و هدایت کند تا به نتیجه است. البته یک مقدار زود است، اجازه بدهید دولت تا پایان 1400 فعالیت کند. ما به سمت بهبودی حرکت می‌کنیم چون تقریبا همه قوای سه گانه یک کاسه شدند و به سمت بهبودی حرکت می‌کنیم و امیدواریم نتیجه مطلوب برسیم.

در کنار مشکلات معیشتی ما شاهـد نا امیــدی و موجی از بی اعتمادی در جامعه نسبت به روندها، رویکردها و عملکردهای چه دولت سابق و چه دولت فعلی هستیم، با توجه به تاکید رهبــری بر بازیابــی اعتماد عمومی، چه اقداماتــی برای بازیابی اعتماد عمومی صورت گیرد؟

صورت مسأله در مورد مشکلات کشور که شامل مسأله اقتصاد، معیشت، گرانــی و تورم، رکود و همچنین خشکسالی است. صورت مسأله کاملا روشن است و از نظر قوانین هم مشکلی نداریم. اما سه مشکل وجود دارد؛ چه کســی را مسئول بدانیم که به طــور جد و پایدار برود سراغــش و مشـکل معیشت مردم را حل کند. آیا این وظیفه مجلس به تنهایی است یا وظیفه دولت به تنهایی است یا قوه قضائیه؟ یا به عهده هر سه قوه است. شورای اقتصاد و مسئولان مرتب جلسه دارند و صورت مسأله روشن است اما مسئول چه کسی است؟ هنوز کاملا روشن نیست. این بیماری اشتغال، معیشت، تورم و رکود به صورت مزمن در آمده است. یک سرماخوردگی، زکام یا حتی یک ویروس هم نیست! از سال پنجاه و هفت که انقلاب پیروز شده است ما این گرفتاری‌ها را تا الان که سال 1400 است داریم. همه قبول دارند که دولت نمی‌تواند یک کاسب و یا تاجر خوبی باشد. دولت باید حامی، ناظر و هادی باشد ولی در مقام عمل کسی حاضر نیست میزش را رها کند. می‌خواهد همه کارها زیر نظر او باشد و خوب هم انجام شود. این اصلا نشدنی است. بار سنگینی بر دوش قوه مجریه که به تنهایی قادر به کشیدن آن نیست. به نظر من صورت مسأله روشن است؛ تصمیم و اراده جدی می‌خواهد. یک زمانی گفته می‌شد آلمان می‌خواست در مورد پول ملی کشور تصمیم بگیرد، هفت نفر را در یک جایی جمع کردند و تمام ارتباطات آنها را قطع کردند و بعد هم نظر دادند که بعد از اتمام زمان هر تصمیمی در مورد واحد پول ملی کشور گرفته شود، ما قبول داریم. این وضعیت در کشور ما وجود ندارد، با وجود اینکه در کشور ظرفیت داریم. امسال شاهد خشکسالی و کاهش تولید گندم بودیم ولی متاسفانه به قولی 26 میلیون تن و به قولی 36 میلیون تن مواد غذایی در یک ماه دور ریخته می‌شود و درست مصرف نمی‌شود. هنوز آن اراده جدی و مسئول جدی وجود ندارد. صورت مسأله مشخص و ظرفیت‌های کشور معلوم است. به طور مثال در بحث قاچاق به تنهایی و با قانون و دستور العمل نمی‌توان حل کرد. باید اول به خود مردم گفته شود که کالای قاچاق را نخرید؛ مخصوصا در جایی که کالای مشابه تولید داخل وجود دارد، وارد کننده کالای قاچاق وقتی مشاهده کند که کالای قاچاق را نمی‌خرند و یا وقتی که گفتند کالای قاچاق را آتش می‌زنند، آتش بزنند خود به خود به قانون عمل می‌شود. در بحث خودرو به دلیل اینکه رقابتی وجود ندارد، مردم بیچاره به هر قیمتی از روی ناچاری مجبور به خرید هستند. یک پیکان تولید سال 1370، ده سال به خوبی جواب می‌داد ولی پژوی تولید شده امروز به زحمت چهار یا پنج سال دوام بیاورد، چون رقابتی وجود ندارد. در اقتصاد رقابت و تجارت سالم لازم داریم. جامعه ما ول و رهاست؛ الان در دولت سیزدهم و مجلس یازدهم دعوا و درگیری کم داریم و جلسات مشترک هم برگزار می‌شود، ولی در جامعه نمودی مشاهده نمی‌کنید که بالاخره کسی بگوید یک حساب و کتابی است، کارنامه‌ای است و سیستم تشویق و تنبیه‌ای وجود دارد. کرونا بلای سنگینی برای کشور و جهان است، طالبان هم اخیرا اضافه شده که بلای بسیار بدی است که بیخ گوش ما به وجود آمده است.