راهکارهای تشخیص «بیش‌فعالی» کودکان

یک روانشناس گفت: برای تشخیص بیش‌فعال‌بودن باید روی توجه بچه‌ها متمرکز شویم و ببینیم چقدر می‌توانند روی مسائل مختلف متمرکز شوند؛ ممکن است فرزندان بیش از اندازه انرژی داشته باشد و یا کارهای تکراری انجام دهند. مهدیه سادات‌صدر، افزود: بچه باید پرجنب‌وجوش باشد، شیطنت کند و انرژی داشته باشد. ما در سن 30 یا 40 سالگی به‌دنبال آرامش هستیم اما بچه‌ها به‌دنبال تخلیه انرژی خودشان هستند. این روانشناس تصریح کرد: مقایسه فرزندمان با دیگر کودکان کار بسیار بدی است؛ چون فرآیند خوبی در تربیت آینده او ندارد؛ باعث می‌شود بچه هیچ وقت مطلوب پدر و مادرش نباشد و همیشه عذاب وجدان داشته باشد که چرا من مطلوب خانواده خودم نیستم. صدر افزود: برخی از والدین درخواست‌هایشان را با کودکانشان با خشونت در رفتار مطرح می‌کنند؛ در صورتی‌که باید رفتار صحیح را بدون تحقیر و تهدید با فرزند مطرح کنیم. برای ارتباط با کودکان باید خودمان هم کودک باشیم برای آنها وقت بگذاریم در قالب بالغ خودمان نمانیم. گاهی باید ارتباطمان با کودک کودکانه باشد و هم قد بچه ها بنشینیم و با آنها صحبت کنیم. صدر راهکارهایی برای تشخیص سلامت روانی و بیش‌فعال‌بودن یا نبودن فرزندان را برشمرد و گفت: برای تشخیص بیش‌فعال‌بودن باید روی توجه بچه‌ها متمرکز شویم و ببینیم چقدر می‌تواند روی مسائل مختلف متمرکز شود. وی متذکر شد: ممکن است فرزندان بیش از اندازه انرژی داشته باشد و یا کارهای تکراری انجام دهند. مرز آن این است که بچه‌ها وارد مسائل بزرگترها نشوند و نباید بزرگانه رفتار کنند و باید کودکی خودشان را داشته باشند. صدر تصریح کرد: همچنین اگر کودک با رفتارهایش به خودش و دیگران آسیب نرساند و در عملکرد اجتماعی او هم تاثیر منفی نگذارد بیش‌فعال نیست و والدین می‌توانند بر روی رفتارهای فرزندانشان نظارت خوبی داشته باشند. وی با اشاره به یکی از مهمترین اصول آموزشی که باید توسط والدین به کودک آموزش داده شود؛ گفت: بیان احساسات به‌موقع و مطلوب یکی از اصول مهم در تربیت است، اگر فرد از دوران کودکی یاد بگیرد به اندازه کافی احساسش را با جمله‌ای که با «من» شروع می‌شود بروز بدهد در آینده او تاثیر مثبتی خواهد داشت. این روانشناس خاطرنشان کرد: جمله‌ای که با آن احساسات فرد بیان می‌شود باید با «من» شروع شود، در بخش دوم احساس فرد بیان شود و در بخش سوم خواسته به‌صورت محترمانه بیان شود. گفتن «من» باعث می‌شود که به خودمان به‌عنوان یک شخص و فرد مشروعیت می‌دهیم و به معنای غرور و تکبر نیست.