تخریب طبیعت و عقب‌ماندگی در توسعه

تخریب محیط زیست همواره نشانه توسعه نیافتگی جوامع بشری است و براساس معیار‌های جهانی امروزه تخریب بدون اصول و ریکاوری محیط زیست، شاخص عقب افتادگی جوامع و کشور‌ها محسوب می‌شود. در انواع ارتباطات که انسان با پیرامون حیات خود دارند، می‌توان به میزان رشد و توسعه یافتگی پی برد و همه انسان‌ها چهار نوع ارتباط را در زندگی شان برقرار می‌نمایند. یکی از انواع ارتباطات آدمی، ارتباط با خالق یکتا و آفریننده هستی که براساس دستورات مذهبی دارای آداب و شرایط خاصی است که از آن به عنوان «عبادت» یاد می‌شود. ارتباط بعدی که دارای اهمیت ویژه‌ای است، ارتباط انسان با همنوعان خود است که انسان‌ها پس از خداوند، با انسان های دیگر چه اتباطاتی دارند و چگونه این ارتباط اثربخش را انجام می‌دهند. ارتباط سوم انسان‌ها، ارتباط به همنوع خویش یعنی، عناصر انسانی پیرامونی است. انسان باید بداند چگونه با جامعه رفتار می‌کنند و براساس آن قواعد اجتماعی شکل می گیرد و سومین اصل توسعه یافتگی، نوع تاملات انسان‌ها با یکدیگر است. اینکه ارتباط انسان‌ها با یکدیگر در چه عمق و چه ژرفایی صورت می‌پذیرد، مورد ارزیابی قرار می‌گیرد. چهارمین اصل در توسعه یافتگی، ارتباط انسان با محیط زندگی و محیط زیست است. جوامع بشری برای بقای با کیفیت و کمیت بیشتر، بر اساس مراقبت اساسی از چگونگی ارتباطات با محیط اطراف خویش شکل می گیرد. به جرات و براساس معیار‌های جهانی می‌توان گفت، توسعه یافتگی جوامع، از چگونگی ارتباط انسان با طبیعت و حفط محیط زیست سرچشمه می‌گیرد. محیط زیست سالم آرزوی همه انسان‌های این کره خاکی است، چون آن‌ها روز به روز با ارتباط مخرب و ویرانگر محیط زیست خویش را به نیستی و نابودی کشانیده است. ارتباط نادرست با محیط اطراف، باعث بروز بیماری‌ها انسان به انسان و حیوان به انسان شده است. بیماری‌های نوظهور که از روابط نادرست انسان با طبیعت به وجود می آید، تهدید جدی برای ادامه حیات انسان‌هاست. امروزه اهمیت سلامت محیط به مراتب بیشتر از رعایت بهداشت فردی و رعایت اصول سلامت روح و جان آدمی است. بی‌شک برای ارتقای بهداشت محیط، آموزش‌های لازم ارائه می‌شود تا انسان‌ها با رعایت این اصول امکان زیست مناسب‌تری را برای همنوعان خویش محیا سازند. برای ارتقای سلامت محیط، هشدار‌های فراوانی داده شده ولی متأسفانه امروزه فرونشست‌های زمین که در چند سال اخیر، اخبار دلخراش از آن شنیده می‌شود یا زمین لغزه ها که از از روابط نادرست انسان با محیط نشات می‌گیرد، تهدید جدی برای سلامت زندگی انسان‌ها تلقی می‌شود. بهره‌برداری‌های نادرست از منابع طبیعی و معادن زیرزمینی اگرچه به ظاهر بستر رشد، توسعه و پیشرفت صنعتی را برای بشریت به ارمغان آورده، اما به لحاظ تخریب محیط زیست بلای جبران ناپذیری را بردل طبیعت برجای می گذارد. همه این فعالیت‌ها اگرچه به ظاهر نشان از رشد و پیشرفت را به همراه دارد، ولی به قیمت نابودی آرامش بشر است. وقتی رشد صنعتی نامتقارن صورت می‌گیرد، منجر به تولید گاز‌های گلخانه‌ای می‌شود و ‌فرسایش لایه ازون، ظهور انواع بیماری‌های پوستی و سونامی سرطان‌ها را با خود می‌آورد. برخورد خشن و نامتعارف انسان‌ها با طبیعت زیبا و آرام، امکان زندگی راحت و با آرامش را از مردم می‌گیرد و با افزایش آلودگی‌های دیداری و شنیداری، بویایی و آلودگی هوا، علاوه بر بیماری‌های جسمی، طول عمر مفید آدمی را کاهش می‌دهد. باید به این مسأله جدی و مهم پرداخت، چون با حیات تک تک ما سروکار دارد و باید این مسأله را جدی گرفت و از خردسالی، در متون آموزشی مدارس گنجانیده شود و با فرهنگسازی نوین، شیوه ارتباط و تامل با طبیعت را به کودکان بیاموزیم. همچنین با قوانین سخت‌گیرانه، از هرگونه خشونت با طبیعت پرهیز شود و با مجازات ویرانگران محیط زیست به فراهم‌سازی فرهنگ مطلوب و مناسب و در نهایت زندگی بهتر کمک کنیم.