دلایل حذف تیم‌ملی فوتسال

متاسفانه تیم‌ملی فوتسال کشورمان مقابل قزاقستان تن به شکست داد و از رقابت‌های جام‌جهانی حذف شد. باید به یکایک ملی‌پوشان خسته نباشید گفت اما از همان روز اول مشخص شد در ساختار دفاعی دچار مشکل هستیم و زنگ خطر در دیدار با آمریکا به صدا درآمد. در بازی اول برابر صربستان به‌راحتی گل خوردیم و مقابل آمریکا در حالی برنده شدیم که این تیم در طول مسابقات تنها دو گل به ثمر رساند و این گل‌ها وارد دروازه کشورمان شد. در دیدار با آرژانتین هم دو تیم برای آنکه قرعه بهتری داشته باشند تمایلی به کسب برتری نداشتند و در نهایت قهرمان آمریکای‌جنوبی برنده شد. واضح و روشن بود هرچه جلوتر برویم رقبا قوی‌تر هستند و در گل‌زدن کارمان سخت‌تر می‌شود و برای حفظ دروازه باید بیشتر تلاش کنیم. قزاقستان بهترین حریفی بود که می‌توانستیم در مرحله یک‌چهارم نهایی با آن مواجه شویم اما قدر فرصت مناسبی که نصیب‌مان شده بود را ندانستیم. با عبور از این حریف در مرحله نیمه‌نهایی با پرتغال بازی داشتیم، تیمی که در دوره قبل با شکست آن به مقام سوم جهان رسیدیم و در صورت نداشتن ضعف در فازدفاعی، امکان صعود به فینال جام‌جهانی برای نخستین بار وجود داشت اما برای حفظ دروازه با برنامه عمل نکردیم. نیاز به آنالیز دقیقی از قزاقستان بود اما به‌وضوح این کار انجام نشده بود. تیم ایران حتی در مرحله قبلی برابر آذربایجان هم بسیار ضعیف در انجام کارهای دفاعی بود و هشت‌بار دروازه ‌ما باز شد. برای همین هم در دیدار با قزاقستان که ساختار دفاعی مناسب‌تری داشت در نهایت بازنده از زمین بیرون آمدیم. قزاق‌ها در نیمه نخست مقهور توانایی فنی بازیکنان ایران شدند اما چون طرح و برنامه داشتند و تاکتیک‌های متنوعی را تمرین کرده بودند از راه‌های مختلف برای جبران گل‌های خورده اقدام کردند و در نهایت هم به برتری دست یافتند تا تلنگر مهمی به ایران بزنند. در فوتسال مسائل دفاعی به مراتب مهم‌تر از برنامه‌های هجومی است و این ایراد را می‌توان از کادرفنی ایران گرفت که روی تاکتیک‌های دفاعی به اندازه کافی برنامه نداشتند. ما نیازمند برنامه منسجمی برای دفاع‌کردن بودیم و تدبیر لازم را برای استفاده از اشتباهات تیم‌ها در هنگام پاوِرپِلِی (بازی پنج نفره) نداشتیم چون در این نوع بازی ریسک بالایی وجود دارد و امکان رسیدن به گل‌های بیشتر و ایجاد فاصله بیشتر می‌شود. فقدان هر بازیکنی به ضرر تیم است و «طیبی» یکی از بازیکنان موثر و کلیدی بود. اگر آسیب‌دیدگی او به شکلی بود که امکان بازی برای وی وجود نداشت قراردادن نام وی در فهرست نهایی اشتباه بود و می‌شد به بازیکن دیگری فرصت داد تا در جام‌جهانی به میدان برود و به‌سود تیم باشد. البته که در این دوره برای اولین‌بار تیم‌ها اجازه معرفی 16 بازیکن را داشتند و در غیاب یک بازیکن نباید با مشکل مواجه می‌شدیم. در کل کادرفنی تیم‌ملی در بازی‌دادن به بازیکنان اصلی خود دقت کافی را نداشت. حتی در دیدار با آرژانتین که نتیجه آن اهمیتی نداشت به باتجربه‌ها بیشتر بازی داده شد و برای همین خستگی در دیدارهای حذفی مشهود بود.