مرگ آدمیت
به رسمیت شناختن طالبان توسط تعدادی از کشورها از ابتدا اشتباه بود. دولت آمریکا مدتهاست که با طالبان گفتوگو کرده و دولت گذشته ایران از این روش تبعیت کرده است. طالبان همان گروه افراطی بیست سال گذشته است که دیپلماتهای ایرانی را در مزارشریف به خاک و خون کشید و محمود صارمی خبرنگار مظلوم ایرانی را به شهادت رساند. زنان مظلوم افغان را به اسارت و ازدواج اجباری وادار میکرد و ریختن خون هزاره و شیعه را مباح میدانست! اکنون چه شده است؟! آیا باید با این گروه به مذاکره بنشینیم و از دور نظارهگر آن باشیم که بیسرو صدا، این بار از درسهایی که از آموزگارانشان در پاکستان و چند کشور عربی حاشیه خلیجفارس آموختهاند بیسرو صدا دست به اقدامات تند بیشتر از آنچه بیست سال پیش بر سر مردم افغانستان و هر کس که امکانش را داشتند، بزنند؟! امروز روحانی مورد احترام مولوی عبدالحمید را چه شده است که به استقبال قدرت گرفتن طالبان در افغانستان شتافته است؟ آیا این عزیزان جنایات گروه جندا... و عبدالمالک ریگیها را فراموش کردهاند؟ این یک اشتباه استراتژیک از طرف ما و سایر کشورهای منطقه، همچنین کشورهای قدرتمندی چون روسیه و چین است که اجازه دهند این گروه با چنین افکار متحجر در افغانستان قدرت بگیرد و آرزوی بسیاری از تندروهای پاکستانی و کشورهای عربی را برای درگیر کردن منطقه مذکور به تحقق برساند. این نقشه بسیاری از کشورهای غربی و بهخصوص آمریکاست که بدون هیچ توجهی به مسائل انسانی و جان و ناموس میلیونها افغان با اجازه دادن به طالبان جهت قدرت گرفتن، کشورهای منطقه، بهخصوص ایران را درگیر مشکلات امنیتی و دفاعی بکند؟ چقدر در این روزها جای شیرمردانی چون احمد شاه مسعود در میان مردم افغانستان خالی است تا اجازه ندهند تلاشی را که میلیونها افغانی برای عقب راندن تفکرات طالبانی در کشورشان کرده بودند با قدرت گرفتن مجدد این گروه تندرو از بین برود. بهطور قطع این نتیجه بیکفایتی حاکمان بیعرضه سالهای گذشته در افغانستان است که به جای آنکه فکری برای بهبودی و قدرت گرفتن کشورشان بکنند، جیبهای خود را با دلارهای آمریکایی پرکرده و امروز هم کاری جز حرف زدن یا فرار کردن نداشتهاند، اما سوال اینجاست که اگر امروز ما ایرانیان و مردم کشورهای منطقه در مقابل این گروه تندرو ساکت بنشینیم و با زبان بیزبانی پیگیر به رسمیت شناختن آنها شویم، آیا این مصیبتی که مردم افغانستان هم اکنون به آن دچار شدهاند، فردا دامن گیر سایر کشورهای همسایه نخواهد شد؟ به نظر میرسد حداقل انتظار اکثریت مردم افغانستان و همچنین مردم ایران این باشد که با رسمیت شناختن این گروه، به اقدامات تند آنها یاری نرسانده به اینها مشروعیت بیشتری ندهیم. البته بهطور قطع این مردم افغانستان و دولت قانونی آنهاست که باید در مورد آینده کشورشان تصمیمگیری نماید، اما فراموش نکنیم همانطور که خاموش ماندن در برابر گروه افراطی داعش و همینطور طالبان در حدود بیست سال پیش صحیح نبود و به یاری و راهنمایی دلاورانی چون سردار سلیمانی، حضور آنها در منطقه منتفی شد، امروز نیز سکوت در برابر تسلط طالبان بر افغانستان بیمعنا خواهد بود. اهمیت استراتژیک و مسائل انسانی که هم اکنون در افغانستان بهوجود آمده و خواهد آمد لااقل کمتر از مسائلی که در سوریه وجود داشت، نبوده انتظار اکثریت مردم ایران این باشد که اگر دولتمان نمیتواند کمکی به نابودی و قدرت نگرفتن این گروه معلومالحال بکند لااقل با به رسمیت شناختن یا مماشات بیش از حد با آنها، نمک بهروی زخم مردم همسایهمان نپاشد.
