مولوی عبدالحمید و واقعیتی که بهتر از دیگران دریافته است

مولوی عبدالحمید اسماعیل‌زهی از علمای برجسته اهلِ سنت ایران ضمن انتقادِ شدید از تبعیض‌های جاری در کشور گفته است: «قوای مختلف در کشور اکنون یکدست می‌شوند و اسباب برای بهتر شدن اوضاع فراهم است.» مولوی عبدالحمید تأکید کرده است: «با وجود این، اگر آقای رئیسی نتواند براساس واقعیت‌ها تصمیم‌گیری کند، ما دیگر امیدی در آینده نداریم که رئیس‌جمهوری دیگر بیاید و گره‌ای از مشکلات بگشاید. بنده دولت جدید را آخرین امید برای ایران می‌دانم.» سخن مولوی که از موضعی ملی و وط‌ن‌دوستانه بیان شده است، باید به مثابه هشدار و اخطاری برای تمام طرف‌های منازعه سیاسی در ایران تلقی شود. از قضا هر سه نیروی دخیل در منازعات سیاسی کشور این نوع نگاه به مسائل ایران را خوش ندارند و احتمالا به همین جهت سخنان مولوی را نادیده گرفته‌اند. بسیاری از اصولگرایان که خواهان تکرار تجربه‌های شکست خورده و به بن‌بست رسیده دهه‌های اخیر هستند، اساساً به هر نکته هشدارآمیزی نسبت به تهدید‌ها و خطرات پیشِ‌ روی کشور و تشکیک در‌باره بقای آنان در قدرت، با ترس و خشم و اضطراب و نگرانی واکنش نشان می‌دهند چنانکه گویی هرگاه سخن از لزوم تغییر سیاست‌ها به میان می‌آید احساس امنیت روانی آنان زایل می‌شود. برخی اصلاح‌طلبان نیز امید بستنِ مشروطِ هر بخشی از جامعه به رقیب سیاسی خود را به معنای هزیمت نهایی خود تصور می‌کنند و با نگاهی عمدتاً جناح‌گرایانه و بی‌التفات به سرنوشت نهایی کشور، رقیب را بیشتر خوار و شکست‌خورده می‌خواهند تا فردی تغییر جهت‌یافته و کارآمد و موفق. سرنگونی ‌طلبان هم که موضع‌شان روشن است. از نگاهِ بیشترِ آنان، هر‌کس، در هر مقام و جایگاهی هرگونه امیدی را در مناسباتِ کنونی جست‌وجو کند یا به ترغیب و تشویق حاکمان به تغییر روش و سیاست‌شان برای ایجاد چنین امیدی همت گمارد، به «همدستی با رژیم» و کوشش برای بقای آن متهم می‌کنند و جز به تسخیر دستگاه قدرت از سوی خود رضایت نمی‌دهند؛ حتی اگر امکان قدرت گرفتن آنان نزدیک به صفر و چشم‌انداز چنین تحولی کاملاً تیره و تار باشد! مولوی عبدالحمید، اما از این خودخواهی‌ها و تنگ‌نظری‌ها گذر کرده و با پشتِ پا‌زدن به محبوبیت‌طلبی‌هایِ ریاکارانه این روزگار، از آن گوشه محروم و دورافتاده کشور، واقعیتی را به عیان دریافته است که همتایان او اعم از اصولگرا و اصلاح‌طلب با هزاران امکانات قادر به دریافت آن نبوده‌اند. حال سخن این است که اگر به حکم تقدیر یا بخت بد یا طنز روزگار، سرنوشت ایران به عملکرد دولت جدید گره خورده است، چه می‌توان کرد؟