اپیدمی طاعون در «بازیهای کشتارهمگانی»
کارگــردان نمــایش «بازیهای کشتارهمگانی» با اشاره به موضـوع این اثر نمایشــی که دربــاره یک بیماری اپیدمی است درباره وضعیت تئاتر در شرایط این روزها توضیحاتی ارائه داد. بهروز سرو علیشاهی که این روزها نمایش «بازیهای کشتارهمگانی» را در پردیس تئاتر شهرزاد روی صحنه دارد، گفت: این روزها شرایط تئاتر بهگونهای نیست که بدانیم آیا چند روز بعد نمایش همچنان میتواند به صحنه میرود یا خیر، از اینرو برنامهای برای تمدید اجرا نداریم. مخاطبان نیز با همین بلاتکلیفی روبهرو هستند و مطمئن نیستند که میتوانند به تئاتر بیایند یا نه. البته با وجودی که نمایش ما در ۲ مقطع ۱۰ روزه و ۶ روزه با تعطیلی مواجه شد اما خوشبختانه لطمه ندیدیم و چه قبل و چه بعداز تعطیلیها توانستیم تماشاگرمان را حفظ کنیم و در بیشتر شبها ظرفیت ۵۵ صندلی را که در اختیارمان قرار داشت، پرکنیم. این اتفاق از خوششانسی ما بود اما در کل فضا به شکلی نیست که مخاطبان از کارهای روی صحنه استقبال کنند. وی ادامه داد: من بهعنوان تهیهکننده و کارگردان نمایش با این پیش فرض تصمیم به اجرای نمایش گرفتم که ممکن است ضرر کنم اما خوشبختانه این اتفاق برای من نیفتاد اما
متاسفانه فضا متزلزل است و نمیتوان برنامهریزی درستی برای اجرا انجام داد.
نمایش اپیدمی محور
این کارگردان تئــاتر درباره ویژگیهای نمایش توضیح داد: نمایشنامه «بازیهای کشتارهمگانی» نوشته اوژن یونسکو و از جمله آثار طاعونمحور و اپیدمیمحور است که این موضوع را در رمان «طاعون» آلبر کامو هم شاهد هستیم. منبع اصلی پرداختن به این مساله برگرفته از داستانی است متعلق به ویلیام دفو با عنوان «وقایع نگاری سال طاعون» که قرن ۱۷ نوشته شده و یونسکو سال ۱۹۶۴ نمایشنامهای براساس آن نوشته است. این نمایشنامه جزو متنهای کمتر اجرا شده اوژن یونسکو است چه در خارج از کشور و چه در ایران که در ایران تنها چند اجرای نمایشنامه خوانی از متن شده است. سروعلیشاهی افزود: از این متن ۲ ترجمه شده است که یکی متعلق به احمد کامیابیمسک و دیگری از داوود رشیدی است که من براساس ترجمه آقای رشیدی نمایشنامه را برای اجرا آماده کردم که البته در این روند متن حدود ۵۰ درصد دراماتورژی و بهروزرسانی شده است و مبتنی بر بحران کرونایی است که این یکی دوسال گریبان ما را گرفته است. دغدغهام برای انتخاب متن همیشه آثاری بوده است که رویکرد اجتماعی به روزی داشته باشند. در همین راستا بازخوردهای بسیار خوبی هم از مخاطبان گرفتهایم و اکثر تماشاگران از اینکه به
دیدن نمایشی نشستهاند که حرف امروز را میزند، ابراز خرسندی میکنند. نمایش قبلیام «عبور» نیز به مساله مهاجرت میپرداخت و این اثر نیز به اپیدمی و بیماری اختصاص دارد چون معتقدم این روزها نیازمند پرداختن به موضوعاتی هستیم که دغدغه مردم و موردتوجه جامعه هستند. وی در پایان صحبتهایش درباره فضاسازی و طراحی صحنه نمایش گفت: در این نمایش طراحی صحنه و لباس را خودم برعهده دارم. صحنه نمایش به شیوهای طراحی شده که آمیخته با خلأ باشد و میتوان گفت فضای نمایش آراسته شده با نبودنها و شاهد صحنهپردازی کاملا مینیمالی هستیم. هر بازیگر نیز ۴-۵ نقش را ایفا میکند و فضای کمدی نمایش به درستی در اجرا جاافتاده و واکنش مثبت تماشاگران را در پی دارد. نمایش دارای ۱۳ صحنه است که نسبت به متن اصلی ۶ صحنه آن کوتاه شده است .
