6 میلیون ایرانی دیابتی هستند
استــاد دانشـگاه علـــوم پزشکــی تهـــران گفـــت: ۶ میلیون بیمار دیابت در ایــران زندگی مـــیکنند و تعــداد آنها رو به افزایــش اســـت و در یـک دهه آینده به حدود ۹ میلیون نفر میرسد.
علیرضا استقامتی افزود: در حال حاضر شاهد شیوع بالای بیماری دیابت در کشور هستیم بهگونهای که اگر امروز مبتلایان دیابت را به مثابه یک کشور در نظر بگیریم ایران پس از هند و چین سومین کشور جهان خواهد بود. وی اظهار داشت: براساس مطالعهای که در ایران انجام شد فقط ۲۰ درصد مردم در رسیدن به سه هدف کنترل قند خون، فشار خون و چربی موفق عمل کردهاند و وضعیت در دنیا بهتر از ایران نیست و در بسیاری از کشورهای پیشرفته نیز آمار و اعداد حدود ۲۰ تا ۲۵ درصد است. استقامتی با بیان اینکه در درمان دیابت بسیاری از بیماران به اهداف درمانی و مدیریت مناسب درمان دست پیدا نکردهاند، ادامه داد: دیابت یک بیماری مزمن مادامالعمر است و همه ابعاد زندگی فرد را تحتالشعاع قرار میدهد زیرا میزان قند خون در فرد مبتلا به دیابت با مصرف هر ماده غذایی و حتی انجام حرکتهای فیزیکی تغییر میکند و این خود نشان از پیچیدگی این بیماری دارد و به عنوان مثال در فرد مبتلا به آسم که آن هم نوعی بیماری مزمن بوده، فقط بحث فعالیت فیزیکی مطرح است و نه تغذیه فرد بیمار.
تاثیر میزان دسترسی به دارو و آموزش
فوقتخصص غدد با اشاره به تاثیر میزان دسترسی به دارو و آموزش در درمان بیماری دیابت، تصریح کرد: چالش اصلی مدیریت دیابت در دسترس قرار دادن دارو و وجود آموزش استفاده از آن است، به خصوص انسولین که یک داروی تزریقی بوده و استفاده از آن به آموزش مداوم نیاز دارد؛ چراکه در دسترسبودن دارو برای درمان بیماری مزمنی مانند دیابت، فوقالعاده اهمیت دارد، از اینرو در زمینه قرصهای خوراکی، انسولینهای تزریقی و ابزارهای درمانی مانند قلم انسولین، گلوکومتر و دستگاه سیجیام (CGM) به دسترسی هرچه بیشتر نیاز داریم. به گفته وی، یک فرد مبتلا به بیماری دیابت حداکثر سالی سه تا چهار ساعت با پزشک خود در ارتباط است درحالیکه دهها هزار ساعت دیگر را باید به تنهایی درخصوص مدیریت بیماری تصمیمگیری کند، برای مثال در برخی مطالعات معلوم شده که یک بیمار دیابتی گاهی روزانه با ۳۰۰ مورد تصمیم متفاوت مواجه میشود و چنانچه فرد در این مورد آموزش ندیده باشد نمیتواند به تنهایی از عهده مدیریت صحیح بیماری برآید. بحث آموزش در بیماران دیابتی از اهمیت زیادی برخوردار بوده و این موضوع از عهده و وظایف پزشکان نیز خارج است زیرا نمیتوان در مدتزمان
کوتاه این حجم از اطلاعات را به بیمار انتقال داد.
بیمهها؛ پوششدهنده آموزش
این پزشک خاطرنشان کرد: از این رو یکی از مهمترین مسائل مدیریتی در این حوزه مبحث آموزش است. استقامتی با بیان اینکه بیمهها باید پوشش آموزش را بر عهده گیرند، افزود: برای انجام مدیریت صحیح در حوزه دیابت، به آموزش بیماران، خانوادهها، اجتماع، پزشکان و نیز دسترسی به ابزارهای درمانی و داروهای روز دنیا نیازمند هستیم. البته برای رسیدن به این هدف به مدیریتی همگانی نیاز داریم که تنها با کمک سازمانهای مردمنهاد و خود مردم و مدیریت عالی از سوی دولت امکانپذیر است. این استاد دانشگاه ادامه داد: یکی از وظایف دولتها در مواجهه با بیماریهای مزمن کاهش هزینههای بیماران و کمک به بهبود شاخصهای زندگی آنهاست و هزینههایی که در بحث درمان صورت میگیرد، نوعی سرمایهگذاری محسوب میشود. استقامتی تاکید کرد: اینکه فکر کنیم داروهای ارزانقیمت بهترین داروها هستند اشتباه بوده، نباید کیفیت را فدای قیمت دارو و درمان کرد. البته طبیعی است که ایجاد رقابت به از بین رفتن انحصار و تعدیل قیمتها کمک خواهد کرد، اما معتقدیم رجوع به درمانهای استاندارد و استفاده از داروهای جدید و مطابق با تکنولوژی روز جهان باید معیار اصلی برای اقدامات درمانی
باشد؛ نه صرفا استفاده از داروهای ارزان قیمت، بنابراین در این راستا سازمان غذا و دارو باید مدیریت خود را در این روند بیشتر کند و با ایجاد زیرساختهای علمی، رقابت سالم در بازار دارویی ایجاد کند تا بیماران نیز ازمحصولات با کیفیت و مطابق با علم روز دنیا برخوردار باشند.
اهمیت انسولیندرمانی
وی در بخش دیگری از نشست به اهمیت انسولین درمانی در مدیریت دیابت اشاره کرد و از پیشرفتها و تغییراتی که در تولید و توسعه انسولین در صد سال اخیر صورت گرفته گفت و افزود: با ورود انسولینهای انسانی به بازار در سال ۱۹۸۲ و جایگزین شدن آنها با انسولینهای حیوانی، انقلابی در این بخش صورت گرفت چراکه آلرژی و عدمخلوص در انسولینهای ابتدایی بسیار مشکلساز بود. همچنین پس از آن در سال ۲۰۰۰ با ورود انسولینهای آنالوگ و نیز تولید قلمهای انسولین انقلابی در درمان دیابت صورت گرفت چراکه این انسولینها عوارض کمتر، حملونقل آسانتر، دقت بیشتر و درد کمتر در تزریق را به بیماران هدیه دادند.
