تمایل اروپا و غرب با همکاری با ایران

انتخابات ریاست جمهوری در ایران، سابقه

سید ابراهیم رئیسی و واکنش غیرمنفی اروپا و غرب نسبت به انتخاب ایشان با توجه به تبلیغات منفی زیاد علیه رئیس جمهور منتخب، نشان دهنده این بود که طرف‌های غربی تمایل دارند که با نظام سیاسی مستقر در ایران با وجود تغییرات ایجاد شده همچنان همکاری کنند. کشورهای غربی در هفته‌های اخیر نشان داده اند که تمایلی ندارند که رابطه خود را با ایران قطع کنند و این را می توان در موضع گیری‌های آن‌ها نیز مشاهده کرد. فقط موضع گیری کج دار و مریز سخنگوی ریاست جمهوری فرانسه بود که شائبه‌هایی را به دنبال داشت. برخی کشورهای اروپایی اما تبریک گفته و موضع‌گیری منفی دیگری از سوی اروپایی ها علیه دولت سیزدهم ایران مشاهده نشد. در شرق نیز اولویت تبریک با چین و روسیه بود که این امر نیز صورت گرفت و نشان داد که آن‌ها نیز تمایل دارند تا با ایران همکاری کنند. این واکنش‌ها از سوی شرق و غرب نشان داد که هیچ یک از طرفین نمی‌خواهند در این رقابت از دیگری عقب‌مانده و به همین علت از ورود به یک دوقطبی با ایران پرهیز کردند. اعمال سخت‌ترین تحریم‌ها علیه ایران در دوره ترامپ آزمایش شده است و ایران نیز در مقابل آن مقاومت کرد و با توجه به تمامی سختی‌ها دوام آورد و این احتمال را می دهند که ایران باز هم مقاومت خواهد کرد. ایران نشان داده است که هم ظرفیت دارد و هم تمایل دارد تا در این میان خود را به عنوان یک قدرت مرکزی قوی نشان دهد و این امر نیز سبب می‌شود تا غربی ها اندکی با نگاهی متفاوت دولت سیزدهم ایران را تقبیح نکرده و نسبت به آن موضع منفی نگیرند. در این میان مشخص نیست که در دولت آتی تمامی توجه‌ها به سمت مذاکرات وین معطوف شود و ممکن است یک سیاست چندوجهی در دستور کار قرار گیرد. اقداماتی که امروز در خصوص اورانیوم غنی شده و فلزی در دستور کار قرار گرفته است نشان دهنده این امر است که یک تصمیم گیری شده است تا ایران یک مسیر خاص را طی کند. این مسیر ممکن است به از بین رفتن بینجامد و ممکن است که این اتفاق نیز رقم نخورد. مشخصا طرف های دیگر برجام امروز تمایل ندارند تا این توافق از بین برود. آن ها معتقد هستند که یک کانال کوچک خوبی را به سمت ایران ایجاد کرده بودند که ترامپ آن را خراب کرده است. ایران از آن اتفاق تجربه کسب کرده و به‌واسطه آن خواسته‌ها و تضمین‌های بیشتری می خواهد، اما غربی‌ها به دنبال این هستند تا همان توافق سال 2015 را به ایران تلقین کنند. بعید به نظر می‌رسد دولت سیزدهم توافق قبلی را قبول کند و مشخصا این خواسته‌های اضافه را همچنان پیگیر می‌شود با وجود تمام مشکلات اقتصادی که کشور دارد بعید به نظر می‌رسد از این حوزه کوتاه بیایند.