مشکلات موسیقی را گردن کرونا نیندازیم
یک هنرمند موسیقی گفت: پیش از هر چیزی باید مشخص شود که موسیقی را مــیخواهیم یا نه؟ اینکه مشــکلات را بــه 2 سال شیوع کرونا ربط دهیم و بگوییم بهعلت شیوع این ویروس هنرمندان ما خانه نشین شدهاند، درست نیست. نوید توسلی اضافه کرد: سالهاست که چون تکلیف هنر بهخصوص موسیقی معلوم نیست و نمیدانیم جایگاهش کجاست، از اساتید موسیقی گرفته تا جوانترهای آن بیتکلیف هستند. اگر تکلیف حضور موسیقی در جامعه مشخص میشد و زیرساختهای درستی نیز ایجاد میشد، دیگر نیازی به این حمایتهای بسیار محدود نبود و موسیقی راه خودش را پیدا میکرد؛ هر چند که با تمام تلاشها در جهت معکوس نیز موسیقی و هنرمندانش راه زیادی را پیمودهاند. این هنرمند که تجربه حضور در اجراهای آنلاین «ماهونوا» را دارد، درباره معایب این نوع از کنسرت، گفت: کنسرتهای آنلاین بهلحاظ حس و حالی که حضور تماشاچی در کنسرتهای حضوری بهوجود میآورد، قابل مقایسه نیست و آن جذابیت را ندارد. کنسرتهای آنلاین بیشتر به ضبط یک موزیک ویدئو شباهت دارند تا یک کنسرت و تنها تفاوتشان این است که در کنسرتهای آنلاین حتیالمقدور وقفهای وجود ندارد.
مزایای کنسرت آنلاین
او درباره مزایای کنسرت آنلاین هم بیان کرد: باتوجه به اینکه سالنهای چندان استانداردی برای اجرای موسیقی نداریم و این سالنها همواره با کمبودهای سختافزاری همانند مسائل آکوستیک همراه بوده و احتمالا خواهند بود، اکنون اجراهای آنلاین باعث میشوند که بتوانیم با این کمبودها راحتتر کنار بیاییم؛ مثلا باعث میشود استرسهای ما بهدلیل مسائلی چون کوکنبودن ساز و... رفع شود؛ زیرا در این نوع از اجراها فرصت بیشتری برای رسیدگی به این مسائل وجود دارد، البته با توجه به سطح وسیع گسترش کرونا و عدم امکان برگزاری کنسرتهایی با حضور مخاطبان، در حال حاضر همین نوع از کنسرتها فرصتی است بس مغتنم که باید قدردان دوستان برگزارکننده آنها نیز بود. این نوازنده سنتور درباره وضعیتی که برای فعالیت و زندگی هنرمندان موسیقی بهعلت شیوع کرونا به وجود آمد، اظهارکرد: اینکه بخواهیم تمام هنرمندان موسیقی را در یک دسته کلی تقسیمبندی کنیم شاید چندان درست نباشد؛ بهعنوان مثال ما در همین حوزه موسیقی ایرانی نیز هنرمندانی را داریم که تماموقت به تدریس مشغولند و سالهاست بنا بر دلایل مختلف کنسرتی نداشتهاند؛ بنابراین شیوع کرونا تفاوت چندانی در وضعیت
آنها بهلحاظ برگزاری کنسرت ایجاد نکرده است؛ البته قطعا کلاسهای موسیقی هم از حیث اقتصادی ضررهای زیادی را متحمل شدهژاند اما چون بحث ما درباره اجراهاست پس میتوانیم بگوییم این عزیزان در ساختار اجراییشان تفاوتی ایجاد نشده است. عده دیگری نیز در این حوزه هستند که همواره در پروژههای تولید موسیقی بهصورت استودیویی حضور داشتهاند که شیوع کرونا تا حدودی به کاهش تولید آثار موسیقی منجر شد و آنها نیز متضرر شدند اما اینجا هم باید یادآور شد با توجه به عدم رعایت قانون کپیرایت و هزاران ماجرای دیگر حتی پیش از کرونا هم در سال های اخیر با این حجم از مشکلات اقتصادی، آنها در شرایط خوبی نبودند. او ادامه داد: دسته دیگری نیز در این حوزه بودند که دائما در حال برگزاری کنسرت بودند و قطعا در این وضعیت متحمل ضررهای زیادی شدهاند. البته تعداد این افراد در حوزه موسیقی ایرانی کم است؛ که آن هم دلایل بسیاری دارد؛ بهعنوان نمونه قبلا در همکاری با یکسری از سالنها مانند سالنهای بنیاد رودکی هنرمندان میتوانستند با پرداخت بخشی از درآمد بلیتفروشی کنسرت برگزار کنند ولی از اواخر دوره ریاستجمهوری آقای احمدینژاد و همچنین جناب روحانی،
سالنها بهای زیادی را بابت اجارهبها گرفتند و این امر باعث شد هنرمندان حوزه موسیقی ایرانی چارهای جز بالابردن بهای بلیت نداشته باشند که در این چرخه، قاعدتا بسیاری از دوستداران این جنس موسیقی دیگر قادر به پرداخت هزینه بلیت نبودند و در نتیجه عدهای دیگر از هنرمندان موسیقی ایرانی حتی پیش از این ویروس هم دیگر نتوانستند هزینههای سنگین برگزاری کنسرت را پرداخت کنند و خانهنشین شدند. این هنرمند درباره شرایطی که برای خود او جهت برگزاری کنسرت وجود داشته، عنوان میکند: من از سال ۸۸ که با گروه سپندار شروع به کار کردم، تا سال ۹۳ تقریبا با هر سختیای که بود بازهم هر سال توانستم در یکی از سالنهای تهران کنسرتی را برگزار کنم ولی پس از آن دیگر از پس هزینههای سنگین اجاره بهای سالنها که توجیه اقتصادی نداشت برنمیآمدم و مدام مجبور به برگزاری کنسرت در سالنهای کوچکتر شدم. توسلی درباره حمایت از هنرمندان موسیقی در دوران شیوع کرونا گفت: اینکه مشکلات ساختاری و ابتدایی موسیقی را به دوران کرونا محدود کنیم، راهی به اشتباه رفتهایم؛ زیرا مگر پیش از آن چه میکردیم؟ سالهاست که فارغالتحصیلانی از دانشگاههای موسیقی داریم، مگر برای
اینها چه برنامهریزی داشتهایم؟ کجا از آنها استفاده کردهایم؟ در جایجای کشور سیاست یک بوم و دو هوا داریم. سالهاست ساختاری در صداوسیما وجود دارد که اجازه نمایش ساز نمیدهد، حتی در کنسرتهای آنلاین هم دیگر اجازه نمایش ساز نمیدهند! (نمونه آن کنسرت استاد ناظری بود که سالها استاد این مملکت بوده و زحمت کشیدهاند.) او ادامه داد: امروز با وجود همه سختگیریهایی که بوده، تعداد هنرمندان موسیقی چندین برابر شده است که پرسشبرانگیز است. اینکه چگونه است سالها در صداوسیما و مدارس به موسیقی آنچنان که باید و شاید نپرداختهاند ولی بازهم خواهان آن بیشتر شده است؟
زیرساختها باید اصلاح شوند
توسلی درباره اصلاح زیرساختها گفت: پیش از هر چیزی باید نگاه درستتری به هنر و نه تنها موسیقی داشته باشیم. باید بررسی شود که تا چه حد به دیگر شاخههای هنر مانند سینما، تئاتر، هنرهای تجسمی و... توجه میشود. نمیتوان هنر را از چرخه زندگی مردم حذف کرد و بعداز سلیقه سطح پایین مخاطب در موسیقی گلهمند بود. او توضیح داد: نکته دیگر امکاناتی است که در اختیار دانشجویان و هنرجویان موسیقی در زمان تحصیل و آموزش قرار داده میشود. آیا امکانات و موقعیتهای شغلی برای دانشآموختگان پس از فارغالتحصیلی فراهم میشود؟ اگر بخواهند کار کنند حمایتی وجود دارد؟ سالنهایی به آنها داده میشود؟ این هنرمند اظهارکرد: این صحبتها سالهاست که گفته میشود ولی تغییری ایجاد نشده است. حالا بیانصافی است اگر مشکلات موسیقی را به گردن این ویروس تازه از راه رسیده، بیندازیم.
انتشار :
پسندها:
0
هشتگهای داغ
آخرین اخبار
پربازدیدترین اخبار