سختی دیدار با «عراق»

تیم‌ملی کشورمان روزگذشته دیداری تشریفاتی مقابل کامبوج برگزار کرد اما پیش از آن در دو دیدار با دیگر تیم‌های گروه به میدان رفته بود. دیدار با بحرین حالت ویژه‌ای داشت چون از لحاظ نتیجه به پیروزی نیاز داشتیم. در تاریخ فوتبال ملی‌مان موفق به شکست این تیم در خانه‌اش نشده بودیم و البته که کنفدراسیون فوتبال آسیا به تیم‌ملی کشورمان ظلم کرده بود و میزبانی را به بحرینی داده بود که کیفیت ورزشگاه‌های این کشور از ایران ضعیف‌تر بود. متاسفانه نگاه AFC برخلاف کنفدراسیون‌های دیگر قاره‌های جهان کاملا در راستای حمایت از چند کشور خاص است که سنخیتی با فوتبال مدرن امروز ندارد. از نگاه فنی باید گفت ایران پس از آنکه مقابل هنگ‌کنگ بازی با کیفیتی ارائه نداد، در دیدار با بحرین هم شروع خوبی نداشت و سرمربی تیم ملی در ترکیب ابتدایی خود دچار اشتباهاتی شده بود. میلاد محمدی در دفاع چپ در شرایطی به بازی گرفته شد که از لحاظ هجومی بازیکن تأثیرگذاری نیست و احسان حاج‌صفی نیز در پست هافبک دفاعی پویایی گذشته را ندارد. تعویض سامان قدوس در بین دو نیمه سرنوشت مسابقه را تغییر داد. او از قدرت بالایی در حمل توپ و دادن پاس‌های هوشمندانه برخوردار است و توانست جریان مسابقه را کاملا تغییر دهد. تیم‌ملی نیاز به بازیکنی داشت که بتواند در انتقال توپ از دفاع به حمله کارایی فراوانی داشته باشد و قدوس مشخصات لازم برای این حرکت تاکتیکی را داشت. به‌صورت کلی تیم‌ملی به‌واسطه بازیکنان خوبی که در اختیار دارد، می‌توانست در نیمه نخست نیز دروازه بحرین را باز کند و قطعا کادرفنی تجربه کافی از دیدار با بحرین به‌دست آورد. بدون تردید دیدار با عراق دشوارتر از مسابقه با بحرین است. این تیم کیفیت بهتری نسبت به بحرین دارد و برخلاف میزبان دیدارهای دور برگشت نیاز به پیروزی مقابل ایران ندارد و با تساوی هم صدرنشین باقی می‌ماند. بنابراین با انجام بازی بسته و دل بستن به ضدحملات تلاش می‌کند تا به پیروزی دست یابد. فراموش نکنیم عراق هم تیمی است که در انجام بازی تاخیری تبحر زیادی دارد و با توجه به اینکه کیفیت خوبی در این تیم دیده می‌شود، شکست چنین حریفی که در ضدحملات خطرناک است، آسان نیست. بهژ‌نظرم باید نگاه تهاجمی‌تری داشته باشیم و در خلق موقعیت و استفاده از فرصت‌های گلزنی بهتر عمل کنیم تا با پیروزی مسیر صعود به مرحله انتخابی جام جهانی قطعی شود.