سطح مناظره‌ها و انتظارات مردم

با نگاهی به این دوره از مناظرات انتخابات ریاست‌جمهوری مشاهده می‌شود که بداخلاقی خاصی در روش کار ملاحظه می‌کنیم. جناح تندرو تاکنون همه تبلیغاتش بر این اساس بوده که مشکلات مردم از اساس به خاطر مشکلاتی است که دولت پدید آورده است. برای همین هم تصور می‌کنند که اگر در مناظرات چه مرتبط با سوال طرح شده و چه بی‌ارتباط با آن بتوانند به آقای روحانی بتازند، این امر سبب می‌شود نظر رای‌دهندگان را به خود جلب کنند. البته خودشان نیز می‌دانند این روش درست نیست و اینگونه نیست که مردم تشخیص ندهند، ولی متاسفانه شکل مبارزه‌ها جوری شده که به جای اینکه یکسری سوال اصلی را مطرح کنند سوالات فرعی و حاشیه‌ای را طرح می‌کنند که ماحصل آن برای مردم چیزی جز شعار و وعده‌های توخالی نیست. حال اگر در همین مسائل حاشیه‌ای هم پرسیده شود که چه راهکاری برای حل آن دارید جز یکسری کلی‌گویی، که هر کسی می‌تواند آن‌گونه سخن بگوید، چیزی تحویل‌تان نخواهند داد. لذا مجموعا چیزی که در مناظرات می‌بینیم نه تحریکی برای توجیه جامعه برای حضور حداکثری است، نه اطلاعات افزوده‌ای از کاندیداها به جامعه داده می‌شود و نه معرف توانمندی‌های نامزدها برای مردم است. با توجه به تایید‌صلاحیت‌ها سطح افراد حاضر نازل شده و با دیدن عملکرد این مناظرات انسان خجالت‌زده می‌شود. با توجه به اتفاقات اخیر پیرامون انتخابات و اینکه 42 سال از انقلاب گذشته اگر بنا بر این باشد که این افراد بخواهند سکاندار مدیریت اجرایی کشور شوند نشان‌دهنده این است که انصافا در این فقره به مردم ظلم می‌شود. وقتی این همه افراد با‌سابقه، اجرایی‌تر، مسلط‌تر، با تجربه‌تر و حتی خیلی شجاع‌تر وجود دارند، چرا باید به این سطحی که به مردم عرضه شده برسیم؟ پرسش مردم این است که آیا حق ما این‌گونه مدیران هستند؟ این افراد هستند که می‌خواهند 80 میلیون جمعیت را اداره کنند؟ آیا این افراد می‌خواهند مشکلات سنگین و شدیدی را که جلوی راه مدیریت اجرایی کشور است، بردارند؟ این چیزی که می‌بینیم به واقع توهین به مردم است، در این راستا انتظار می‌رود هر دوره که می‌گذرد با این حجم از نیروی انسانی که در کشور وجود دارند، افراد باتجربه‌تر، فهیم‌تر و مسلط‌تر به مسائل پای کار بیایند، اما وقتی این سطح را می‌بینیم باعث سرافکندگی می‌شود. تصورم این است که این مناظرات اثر چندان مثبتی روی مشارکت مردم نخواهدگذاشت، اینکه مردم در نهایت چه خواهند کرد قابل پیش‌بینی نیست و نمی‌توان ارزیابی دقیقی از آن داشت. در نتیجه مشخص نیست مردم چگونه با این مناظرات برخورد می‌کنند و چه عکس‌العملی نشان خواهند داد. آیا مانند دوره‌های قبل مشارکت می‌کنند یا به سمت دیگری می‌روند؟ داده‌هایی هم که از فضای مطبوعاتی و مجازی می‌آید، متناقض هستند و با هم همخوانی دقیقی ندارند. در هر حال باید منتظر بود و دید مسائل چگونه پیش می‌رود ولی مردم باید تا جایی که می‌توانند به حاکمیت این امر را منتقل کنند که چیزی که عرضه می‌شود، مطابق خواسته‌شان نیست. به هر حال یک عده هستند که برایشان مهم نیست مردم چه می‌خواهند، آنها باید منتظر باشند که با ادامه این شرایط اگر اتفاقی بیفتد مدیریتش سخت خواهد بود.