مردم از حاشیهسازی خستهاند
انتخابات علاوه بر بُعد داخلی، برای مناسبات نظام بینالملل و منطقه نیز اهمیت زیادی دارد. به همین دلیل با هیچ عذر و بهانهای نمیتوانیم نسبت به این امر مهم بیتفاوت باشیم. میزان مشارکت در انتخابات برای کشور مهم است و نوع شرکت و جنس شرکت با توجه به جناح و خط و ربط، بار داخلی دارد. اما از نظر تاثیرگذاری خارجی باید گفت در دنیا به ندرت میتوان کشوری را یافت که انتخاباتش همانند انتخاباتی که در ایران برگزار میشود، زیر ذرهبین باشد. به همین دلیل رای دادن تکتک ایرانیها مهم میشود و در نتیجه قهر با صندوق رای و عدممشارکت میتواند هزینههایی به منافع کشور تحمیل کند. البته برای کشورهای جهان مهم نیست که کدام گروه بر سر کار بیایند. اما اینکه مجموع رایهای ریخته شده در صندوق، برای نظام بینالملل از ارزش زیادی برخوردار است. ما باید این را در نظر بگیریم که مشارکت بالا برای قدرت کشور در عرصههای اقتصادی، نظامی و امنیتی پشتوانهای دلگرمکننده میشود. یعنی سادهترین راه برای افزایش اقتدار کشور همین افزایش مشارکت با هر سلیقه و گرایشی است. نامزدها میدانند که وارد چه عرصهای شدهاند و از اهمیت این کنش آگاهی لازم را دارند، بنابراین باید در همه رفتارها و گفتارهای خود کاملا جدی باشند. اما اگر کسی با تعارف این و آن آمده و اساسا خودش هم میداند که با کاندیدا شدنش هیچ اتفاقی نمیافتد، به نوعی به مردم و کشور توهین کرده است. اما اگر حضورش در رقابت جدی است، باید خود را به طور کامل برای پاسخگویی به پرسشها آماده کند و در واقع پاسخ کارشکنی را زیر سایه وعدههای توخالی قرار ندهد. در چنین حالتی افکار عمومی به این ذهنیت میرسند که آن فرد مورد نظر از شایستگی و لیاقت لازم برای قرار گرفتن در چنین موقعیت خطیری برخوردار است. یعنی اگر کسی برنامه ندارد و بیاید، آمدنش کاسبکارانه است و جای افراد شایسته را به ناحق اشغال کرده است. کسانی که علیه هر کدام از نامزدها خرابکاری میکنند، پیش از هر کسی، مردم را اذیت میکنند. در واقع مردم از حاشیهسازی و جار و جنجالها خسته شدهاند و در انتخابات فقط به این فکر میکنند که گزینه مطلوب را انتخاب کنند تا مشکلاتشان را کم کند. این توضیح هم لازم است که مردم از زد و بندهای رسانهای و لابیهای آنچنانی خسته و بیزار شدهاند. اگر در روزهای آتی برخی با راهاندازی جنگ روانی، سعی در مخدوش کردن فضا نباشند، میتوان منتظر بود که مشارکت مردم، معمولی و حتی رو به بالا باشد. تاکنون به جز یک دوره، همه انتخابات ریاستجمهوری با مشارکت بالای ۵۰ درصد بوده است. مگر اینکه گروهی درصدد گلآلود کردن آب باشند و بخواهند با انواع روشهای تخریبی مردم را از رای دادن دلسرد و ناامید کنند. اگر دولتی تشکیل شود که نصف به علاوه یک رایها را بیاورد، بر اساس قانون شروع به فعالیت خواهد کرد. در حالی که جایگاه مشروعیت نظام به رای مردم وابسته است؛ دولتها برای تاثیرگذاری لزوما لازم ندارند درصد بالایی از رایِ واجدان رای دادن را تصاحب کنند. به هر حال ما رئیس دولت ۲۴ میلیونی، ۱۶ میلیونی و حتی ۱۱ میلیونی هم داشتهایم.
