نکاتی درباره سندروم «گیلن‌باره»

سندروم گیلن‌باره نوعی بیماری است که اعصاب محیطی را گرفتار می‌کند. عملکرد اعصاب محیطی به‌گونه‌ای است که مغز را با تمام قسمت‌های بدن در یک ارتباط گسترده نگه می‌دارد؛ یعنی فرمان‌های مغزی به‌وسیله این ارتباطات به سایر نقاط بدن می‌رسند. این ارتباط را می‌توان به نوعی سیم‌کشی گسترده و دقیق تشبیه کرد که عوامل و محرک‌های محیطی را به مغز می‌رساند و برای انجام حرکات، فرمان‌های مغزی را به عضلات منتقل می‌کند. اگر این ارتباط کارش را به‌درستی انجام ندهد، مغز فرمان را می‌دهد، ولی این سیم‌کشی نمی‌تواند فرمان را به ارگانی که اجراکننده است، برساند. گلین‌باره یکی از بیماری‌هایی است که باعث اختلال در کار سیستم هماهنگ‌کننده مغز می‌شود. این بیماری منجر به ازبین‌رفتن و آسیب به رشته‌های محیطی که در حال رفت‌وآمد به مغز هستند، خواهد شد. در این بیماری رشته‌های عصبی نمی‌توانند فرمان‌های مغزی را به محیط ببرند یا احساسات محیطی را به مغز برسانند که در این شرایط شخص فلج می‌شود. علت این بیماری هنوز به‌طورقطعی مشخص نیست، ولی احتمالا یک بیماری خودایمنی باشد به‌طوری‌که بدن خودش ماده‌ای می‌سازد که باعث اختلال در انتقال فرمان‌ها می‌شود. بعضی از متخصصان معتقدند بیماری‌های ویروسی مثل کووید می‌تواند یکی از علل این سندروم باشد. وقتی ویروس‌ها وارد سیستم‌ایمنی می‌شوند بدن ماده‌ای می‌سازد که ویروس را ازبین ببرد، به احتمال زیاد این ماده روی اعصاب محیطی تاثیر منفی می‌گذارد و آن را از بین می‌برد. در این بیماری عضلات به‌تدریج ضعیف می‌شوند و گاهی ممکن است فرد کاملا فلج شود. سندروم «گلین» می‌تواند در سریع‌ترین زمان ممکن طی ۲۴ یا ۴۸ ساعت به‌صورت حاد در مغز مستقر شود. درمان این بیماری به کمک دارو و به‌صورت تدریجی انجام می‌شود. در بعضی موارد بسیار نادر نیز بیمار تا آخر عمر بهبود پیدا نمی‌کند. برای تشخیص این سندروم به یک معاینه دقیق نورولوژیک نیاز است. بهترین وسیله برای تشخیص این بیماری نوارعصب‌وعضله است. در مراحل بعدی آزمایش‌های خون و نمونه‌برداری از مایع نخاع به‌عنوان روش‌های تشخیصی مکمل مورد استفاده قرار می‌گیرند. برای درمان این بیماری ابتدا باید از طریق تصفیه پلاسما، سموم وارد شده به بدن را خارج کنیم. در مرحله بعدی به کمک تجویز برخی از دارو‌ها مثل ترکیبات کورتون، واکنش‌های سم‌سازی را ضعیف می‌کنیم.