ضرورت تمایز بین شعار و برنامه

در حال حاضر با توجه به تحریم هایی که علیه کشورمان وجود دارد و برخی به‌هم‌ریختگی های مدیریتی عمده دغدغه مردم در زمینه معیشتی و اقتصادی است. مشکلات اقتصادی هم اکثر طبقات جامعه را درگیر خود کرده و نمی‌توانیم بگوییم فقط قشرهای ضعیف آسیب دیده اند. باتوجه به این حساسیت افکار عمومی، افراد برای جلب رای مردم سخنان خود را در زمینه اقتصادی متمرکز کرده اند و این امر قابل فهم است. نکته مهمی که داوطلبان باید رعایت کنند این است که وعده‌ها و شعارهایی بدهند که با توجه به شرایط کشور و امکانات در دسترس قابل تحقق باشد. نکته بعدی این است که وعده های اغراق آمیز ندهند. چرا که عدم تحقق این وعده‌ها باعث دلسردی مردم می شود. شما فرض کنید داوطلبی بگوید اکر من رئیس جمهور شوم به هر جوانی که ازدواج کند یک واحد مسکونی می دهم. خب تحقق این امر خیلی خوب و مورد استقبال همه مردم و مسئولان کشور است اما چه میزان در شرایط فعلی کشور این امر قابل تحقق است؟ در انتخابات تا حدی قابل قبول است که شعارهایی مطرح شود. اما اگر همه سخن یک داوطلب انتخاباتی شعار باشد و این شعارها هیچ پشتوانه کارشناسی و برنامه برای عملیاتی شدن نداشته باشد بیان آن درست نیست. در واقع حرفی که کاندیدای ریاست جمهوری می زند حرف پخته‌ای باید باشند و بر اساس مقتضیات و هیجانات انتخاباتی بیان نشده باشد. وقتی مردم و رهبر انقلاب از مردم انتظار دارند که برای اداره کشور برنامه داشته باشند منظور بیان شعارهای بدون پشتوانه نیست. کشور از لحاظ اقتصادی در شرایط سختی قرار دارد و با شعار و حرف‌های کلی نمی‌توان کشور را از این مشکلات عبور داد. بنابراین برنامه داشتن به این معناست که شما ظرفیت‌های کشور را می‌شناسید و به مشکلات هم آگاهی کامل دارید. در این فضا شما راهکارهایی را برای حل آن تدوین کردید که باید این راهکارها را در زمان تبلیغات انتخاباتی ارایه کنید تا مردم و نخبگان بر اساس آن تصمیم بگیرند که به چه کسی می‌خواهند رای دهند. بنابراین مهم ترین ویژگی که یک برنامه را از شعار جدا می‌کند امکان عملیاتی شدن و کارشناسی بودن آن است.