حقیقت انتخابات برکناری و جابجایی است

استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران نوشت: کارل پوپر می گوید: دموکراسی، نه به معنای حاکمیت مردم است، نه حاکمیت اکثریت. مردم یا اکثریت هیچ وقت حکومت نکرده‌اند. مبنا و معیار دیگری نیاز است.الهه کولایی ادامه داد: آنچه دموکراسی را دموکراسی می‌کند، توانایی و حقِ جابه جایی حاکمان است از سوی مردم، بدون خونریزی و براندازی.آنچه دیکتاتوری را دیکتاتوری می‌کند، بی‌نصیب ماندن مردم از این توان و حق است، مگر با انقلاب و سرنگونی. دموکراسی این سؤال افلاطونی را که «چه‌کس باید حکومت کند؟»، کنار می‌زند و به جای آن می‌پرسد:«چگونه باید حکومت کرد؟».چنان باید حکومت کرد که شرورترین و رذل‌ترین حاکم را بتوان پایین آورد. اگر این درس مهم و اساسی پوپر را گسترش دهیم، می‌توانیم بگوییم حکومت دموکراتیک، نهادها و قوانین و دستگاه‌هایی دارد که از این توان و حق مردم پشتیبانی می‌کنند. بر این اساس، خطاست اگر دموکراسی را به مجلس و رای و مسائلی از این جنس، کاهش دهیم. صندوق رای و مجلس، دموکراسی را تضمین نمی‌کنند. مقصود این نیست که دموکراسی بدون رای گرفتن از مردم ممکن است، بلکه هر رای دادنی، به معنای اجرایی کردن دموکراسی نیست.البته انتخابات ابزار لازم و ضروری است، اما این وسیله باید در خدمت هدف دموکراسی سازی باشد. حقیقت انتخاباتِ دموکراسی برکناری و جابجایی است نه نصب.برای دموکراسی شدن، به دستگاه و ساختاری نیاز است که از حق و حقوق مردم و در متن آن حقِ جابه جایی، پشتیبانی کند.