بی‌اشتهایی کودکان

والدین با حضور کودک بر سر سفره و خوردن یا نخوردن غذای تهیه‌شده نباید هیجانی از خود نشان دهند، چرا که عکس‌العمل مثبت یا منفی، تشویق و توبیخ در این مورد کودک را متوجه خواهد کرد که چقدر غذاخوردن وی برای اعضای خانواده اهمیت دارد. در مورد زمان، مکان و نوع غذای عرضه شده، قاطع باشید ولی عصبانی نشوید تا نظم لازم در کودک ایجاد و نهادینه شود، گرچه باید به تمایل و علاقه کودک توجه کرد، ولی نباید اجازه داد که وی همواره عقیده خود را مبنی بر دوست‌داشتن یا نداشتن غذایی خاص به خانواده تحمیل کند؛ در چنین مواردی مادر باید غذای تهیه شده را در بشقاب کودک ریخته و به او بگوید اگر دوست دارد غذا را بخورد، زیرا غذای دیگری وجود ندارد. بهتر است با توجه به شناخت و تجربه خود در مورد کودک غذاهایی را برای وی تهیه کنید که مورد علاقه‌اش باشد اما در این موارد نیز اصرار زیادی به خوردن یا تمام‌کردن غذای او نداشته باشید، غذای کمتری در ظرف کودک بریزید و از ظروف و سفره و حتی غذاهایی استفاده کنید که رنگ‌های گرم و شاد دارند، زیرا رنگ‌ها و غذاهای خوشرنگ و بو موجب تحریک اشتهای کودک می‌شود. در ضمن، هنگام صرف غذا، به بشقاب کودک‌تان نگاه نکنید و همچنین توضیح درباره محسنات غذا یا اصرار برای خوراندن غذایی خاص سبب خواهد شد کودک به‌طور دائم حتی در سنین بعدی از خوردن آن خودداری کند. کودکان دوست دارند با دست خود غذا را لمس و با غذا بازی کنند، اجازه دهید کودکتان این کار را انجام دهد و از این کار لذت ببرد. اگر می‌خواهید کودک وعده‌های اصلی غذا، شامل صبحانه، ناهار و شام را با اشتها بخورد، نباید خسته و خواب‌آلوده دورمیز یا سرسفره بنشیند. خانواده‌هایی که اجازه می‌دهند بچه‌ها تا پاسی از شب بیدار بمانند و همواره وی را با کارتون و برنامه‌های تلویزیونی سرگرم می‌کنند، فرزندان آنها رشد و نمو کامل نداشته و اشتهای چندانی به غذا ندارند در نتیجه روند رشد مناسبی را طی نخواهند کرد. از دادن نوشابه‌های رنگارنگ، هله‌هوله، شکلات و بستنی‌، چیپس و پفک که فاقد موادمغذی لازم و دارای مواد نگهدارنده با طعم و رنگ‌دهنده‌های مختلف و یا بسیار شور یا شیرین و چرب هستند، خودداری کنید و هر ماده بی‌ارزشی اگر بیش از ۶ تا هشت بار در ماه به کودک عرضه شود، چنان کودک را وابسته می‌کند که تمام عمر قادر به کنارگذاشتن آن نخواهد بود. در حضور کودک‌تان راجع به نحوه غذا خوردن یا نخوردن فرزندتان با مادران دیگری که کودک هم‌سن و سال دارند صحبت و ابراز خوشحالی یا تاسف و دلتنگی نکنید، وی نباید متوجه شود با نخوردن غذاهای موجود می‌تواند خود را در کانون توجه بیشتر پدر و مادر و خانواده قرار دهد و خواسته‌های خود را از این طریق عملی کند.