اگر انتقاد به عنوان یک وظیفه عمومی، نهادینه شود و هزینهبر نباشد، ثمرات گرانسنگی خواهد داشت. از وظایف مهم مسلمانان نسبت به یکدیگر «امر به معروف و نهی از منکر» است (توبه/71). همان که باید ناصحانه و خیرخواهانه باشد لذا در ادبیات قرآن «نصحیت» هم خوانده میشود (هود/34) و در ادبیات امروز «انتقاد» نام گرفته است. اگر این وظیفه عمومی، نهادینه شود و هزینهبر نباشد، ثمرات گرانسنگی خواهد داشت ولی متأسفانه همیشه قدرتمندان از اینکه مورد امر و نهی قرار گرفته و اعمالشان نقد شود، ابا داشته و منتقدان را به اتهام «توهین یا تضعیف مسئولان»، «تشویش اذهان عمومی» و «سیاهنمایی» و... مورد پیگرد قانونی قرار داده و برای آنان هزینه ساختهاند و با توجه به همین هزینهدار بودن «امر به معروف و نهی از منکر» قدرتمندان است که به بیان قرآن مجید، لقمان حکیم خطاب به فرزندش این امر و نهی و انتقاد را از «امور محتاج اراده قوی» شمرده و فرزند را بر صبر به مصائب آن توصیه میکند: «وَ أْمُرْ بِالْمَعْرُوفِ وَ انْهَ عَنِ الْمُنْکَرِ وَ اصْبِرْ عَلى ما أَصابَکَ إِنَّ ذلِکَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُور»(لقمان/17). متأسفانه در این دوران برخی دستگاهها برخلاف وعدهای که رهبران و بنیانگذاران نظام دادهاند عمل کرده و به همین دلیل، امر به معروف حاکمان و قدرتمندان بسیار پرهزینه است و در این سالیان هستند افرادی که به اتهام «توهین به مسئولان نظام، تشویش اذهان عمومی، سیاهنمایی و ...[که همگی از امور نیتی و درونی است و جز خداوند عالم به نیات، از آن آگاه نیست و اثبات آن، اگر نگوییم محال، واقعا سخت است] زندانی شده و در زندگی سیاسی اجتماعی خود و خانوادههایشان با محرومیتهای سنگین مواجه شدهاند که یکی از عادیترین این محرومیتها، ردصلاحیت آنان در انتخاباتها است؛ گرچه اغلب هم این محکومیتها و محرومیتها انکار شده است. اینکه آقای «علمالهدی» نماینده رهبری در خراسانرضوی و امام جمعه مشهد در تماس تلفنی با رئیس هیات نظارت بر انتخابات شوراها در خراسانرضوی، اظهار میدارد «نباید داوطلبی را به خاطر انتقاد از من ردصلاحیت کنید»، بهترین گواه بر این است که اگر افراد به نمایندگان رهبری در استانها، امامان جمعه، نمایندگان رهبری در وزارتخانهها، دانشگاهها و ... انتقاد کنند، اگر هم به اتهام توهین و... به دادگاه فراخوانده و محاکمه و محکوم نشوند، حداقل در انتخاباتها از جانب هیاتهای نظارت رد صلاحیت میشوند. به امید روزی که انتقاد در صورت وارد بودن، پذیرفته شود و در صورت وارد نبودن، فقط شایسته جواب باشد و به هیچوجه و در هیچ صورتی پیامد دیگری نداشته باشد.