«دررفتگی» مفصل لگن در نوزادان

یکی از مشکلاتی که به‌طور مادرزادی ممکن است نوزادان را گرفتار کند، دررفتگی مفصل لگن است .دررفتگی مادرزادی لگن در نوزادان بیماری‌ای است که به چگونگی رشد مفاصل لگن نوزاد در هنگام جنینی، تولد و بعداز آن برمی‌گردد و باعث ضعف لگن می‌شود. معاینات دوره‌ای از نظر دررفتگی لگن در سنین یک، ۳، ۶ و ۹ ماهگی باوجود طبیعی بودن معاینات اولیه باید مدام انجام شود زیرا گاهی اوقات دررفتگی‌های تاخیری وجود دارد، یعنی با گذشت زمان، عارضه‌های خود را نشان می‌دهد. بعداز سه‌ماهگی یافته‌های موجود در معاینه مربوط به دررفتگی لگن شامل عدم تقارن چین‌ها و غیریکسان‌بودن طول پا‌ها و محدودیت در حرکت است. دررفتگی لگن در نوزادان را می‌توان به چند طریق تشخیص داد که بر مبنای معاینه بالینی و مشاهده ظاهری کودک صورت می‌گیرد. از جمله این روش‌ها تست‌های ارتولانی، بارلو است. با تست «بارلو» می‌توان تعیین کرد که آیا مفصل هیپ قابل دررفتن است یا نه، در واقع نوعی تست تحریکی دررفتگی است. مثبت‌شدن تست بارلو نشان‌دهنده‌ عدم ثبات در مفصل بوده و حتما نشان‌دهنده‌ دررفتگی لگن نیست. در صورت مثبت‌شدن تست بارلو در معاینه اولیه، معاینات را ۲ تا ۴ هفته بعد هم تکرار می‌کنیم، در صورت مثبت باقی‌ماندن فورا باید به ارتوپد یا سونوگرافی از مفصل هیپ مراجعه کرد. مثبت‌شدن تست ارتولانی نشان‌دهنده‌ دررفتگی لگن است و معمولا در سن یک تا ۳ ماهگی مثبت ‌می‌شود. پس از ۳ ماهگی حتی در صورت وجود دررفتگی لگن به‌دلیل قوی‌شدن لیگامنت‌های اطراف مفصل ران، تست ارتولانی مثبت نمی‌شود. در صورت مثبت‌شدن این تست بیمار باید جهت شروع درمان به ارتوپد معرفی شود. سونوگرافی هیپ در سن ۶ هفتگی تا شش ماهگی یا در سن ۶ - ۴ ماهگی، هچنین برای شیرخوران توصیه می‌شود. سابقه فامیلی در مورد دررفتگی لگن، معاینات بالینی مشکوک لگن، وجود شرح حال از قنداق‌شدن نامناسب در سه ماهه اول به‌صورتی‌که پا‌ها به‌مدت طولانی در حالت اداکسیون کنار هم قرارگرفته باشند، توصیه می‌شود. البته خانواده‌ها باید بدانند که استفاده از پوشک اضافه جهت پیشگیری یا درمان دررفتگی لگن جایگاهی ندارد. اگر بستگان شما در هنگام نوزادی به این مشکل مفصل لگن مبتلا بوده‌‌اند، به پزشک‌تان بگویید. حتی اگر لگن نوزاد شما طبیعی به‌نظر برسد، ممکن است پزشک برای اطمینان آن را با سونوگرافی یا رادیوگرافی با اشعه‌ایکس مورد بررسی قرار دهد.