ایران می‌تواند قدم به عرصه توسعه بگذارد

حتی پیش از تصویب قانون اقدام راهبردی برای لغو تحریم‌ها از سوی مجلس نیز پیش‌بینی می‌شد که آمریکا بدون قید و شرط به برجام بپیوندد. برای اینکه خود بایدن گفته بود که خروج آمریکا از برجام اشتباه بوده و اگر امری اشتباه بوده باید بتواند بدون قید و شرط به برجام بازگردد و اشتباه را اصلاح کند. این به معنای این است که تحریم‌های برجامی یعنی آن تحریم‌هایی که به برجام مربوط بود به خصوص تحریم بانکی که بسیار مهم است برداشته شود. البته تحریم آمریکا علیه ایران در مورد بانک ممکن است، برداشته شود اما به نظر نمی‌رسد که عدم تصویب لوایح FATF توسط مجمع تشخیص مصلحت نظام اجازه دهد که حتی با رفع تحریم‌های بانکی از این امتیاز استفاده کنیم. آمریکایی‌ها احتمالا در این مذاکرات که پشت در ایستاده‌اند زمینه‌هایی را برای بازگشت به برجام ایجاد می‌کنند و امید می‌رود که با برگشتن آمریکا به این توافق تحریم‌ها برداشته شود. از طرفی رژیم صهیونیستی دست و پا می‌زند که میان ایران و آمریکا توافقی صورت نگیرد و برجام احیا نشود. صهیونیست‌ها کماکان مایلند در ایران تهدیدی علیه موجودیت‌شان ادامه پیدا کند. برای اینکه آنها تا‌کنون به اعتبار این مساله استفاده‌های زیادی کرده‌اند. از جمله اینکه در منطقه نفوذ کردند و کشورهای شیعه منطقه را از ایران به عنوان بانی و آغازگر امپراطوری شیعه ترسانده‌اند و کشورهای اهل سنت را نیز به عنوان رقیب از ایران ترسانده‌اند. آنها توانسته‌اند در ایجاد داعش همکاری کنند و با کشورهای امارات، بحرین و... رابطه برقرار کنند و در جمهوری آذربایجان حضور داشته باشند. از سوی دیگر یک نظریه در میان دموکرات‌ها وجود دارد که می‌گوید اگر با ایران مثل یک کشور متعارف جهانی رفتار شود که بتواند تجارت و سرمایه گذاری کند، قدم در راه توسعه بگذارد منجر به ایجاد نوعی قانونگرایی در ایران می‌شود که خود به خود مانع از برخی تحرکات خواهد شد. برای اینکه منافع اقتصادی و تجاری مطرح می‌شود. هر چند که اگر نبود برخی هزینه‌های برون مرزی در همین شرایط نیز ایران می‌توانست برای خود یک توسعه اقتصادی مناسب و بدون تورم داشته باشد. این تورم‌ها ناشی از هزینه‌های برون‌مرزی است و مقداری هم راجع به هزینه‌های غیر مولد داخلی است که به برخی هزینه‌های تبلیغاتی داده می‌شود که تورم‌آفرین است. با همه این احوال این تصور می‌رود که ایران در قالب جامعه بین‌المللی بتواند به عنوان یک عنصر فعال خواستار صلح در آید. امید می‌رود که با ایران مدارا کنند و کشور بتواند وارد عرصه اقتصادی و سیاسی بین‌المللی شود و دریابد که چگونه با بهره‌مندی از شرایط عقلانی و قانونمداری درون مرزی و برون مرزی می‌تواند با منابعی که دارد قدم به عرصه توسعه‌ای بگذارد که همان توسعه حافظ صلح و امنیت ایران و منطقه باشد.