جانباز را باید تکریم کرد

این روزها ویدئویی در شبکه‌های اجتماعی دست‌به‌دست می‌شود که یک جانباز جنگ تحمیلی برای دسترسی آسان و عبور راحت ویلچرش قصد دارد رمپی را درست کند که ظاهرا همسایه‌ای از وی شاکی شده و ماموران کلانتری در بابلسر به محل اعزام شده‌اند. آنچه در این ویدئو نشان داده می‌شود برخورد زننده مامور با این فرد بی‌دفاع است؛ فردی که نام جانباز را دارد و به‌دلیل وضعیت خاص جسمی‌اش حتی توانایی بلند شدن بدون‌عصا را ندارد. وی در این فیلم می‌گوید‌:‌ «تیر بر نخاعش اصابت کرده» که نشان می‌دهد وی جانباز ۷۰درصد قطع نخاعی است. دوستی تعریف می‌کرد در کشور آلمان بازماندگان جنگ جهانی دوم ماشین‌هایشان مزین به آرم و علامت مخصوص است که نشان می‌دهد راننده این اتومبیل معلولیت جسمی دارد یا به تعبیر خودمان(جانباز) است. اگر در اتوبان‌ها‌، خیابان‌ها یا هرجای دیگری این ماشین‌ها توقف کرده باشند و نیازمند کمک باشند، اولین ماشینی که وی را می‌بیند موظف است توقف کرده و به وی کمک کند، در غیر این صورت چنانچه راننده‌ای بی‌توجه از کنار آن فرد عبور کند و پلاکش را به پلیس بدهد؛ ضمن جزای نقدی محکومیت‌های دیگری را هم برایش در نظر می‌گیرند. امنیت؛ محصول خون شهدا و ایثارگری جانبازان و آزادگان است؛ یعنی مدیران ما امنیتی به‌دست نیاورده‌اند بلکه دارند از امنیتی که به برکت خون شهیدان به‌دست آمده است، حراست و پاسداری می‌کنند. در این راستا جانبازی که جوانی و غرورش را برای احساس امنیت من و شما فدا کرده است باید به بدترین شکل ممکن با او برخورد شود؟ چند وقت پیش یکی از فرماندهان و طراحان عملیات‌های دفاع مقدس در پاسخ به دغدغه‌مندی فرزند شهیدی نوشته بود: «بی‌توجهی به پدر ومادرشهدا دهن‌کجی به امام راحل و انقلاب است و خدای شهیدان، خاطیان را در دنیا وآخرت رسوا خواهد کرد.» نگارنده ضمن ابراز گله‌مندی از اقدام مامور ناجا درخواست دارد فرمانده این نیرو اقدامات لازم را در خصوص مامور یاد شده انجام داده و دستگاه‌های ذی‌ر‌بط نیز شهردار بابلسر را به‌دلیل قصور در انجام وظایف محموله مورد تعقیب قرار دهند. وقتی کلیپ را دیدم ناخوآدگاه یاد جمله شهید تازه تفحص شده، افتادم که در جیبش تکه کاغذی پیدا شده بود با این مضمون‌: 10 روز است در محاصره هستیم. آب را جیره‌بندی کرده‌ایم، نان را جیره‌بندی کرده‌ایم، به جز شهدایی که در انتهای کانال آرمیده‌اند همگی از تشنگی هلاک شده‌ایم. فدای لب تشنه‌ات ای پسر فاطمه.
این جانبازی که امروز توان ایستادن روی پاهایش را ندارد، روزگاری برای دفاع از جغرافیای ایران اسلامی خواب را بر رژیم بعث عراق حرام کرد؛ دستبند برای جانباز نیست تکریمش کنید.