مظلومیت داوران حس می‌شود

مسلما قوانین با مقررات متفاوت است. مقررات مواردی مانند تعیین تعداد کارت‌های زرد برای محرومیت یک بازیکن است. در جایی بازیکن با گرفتن چهار کارت زرد از بازی بعدی محروم می‌شود و در جایی دیگر با پنج کارت زرد این اتفاق می‌افتد، اما باید بدانیم قوانین هیچ‌گاه قابل تغییر نیست و تمامی فدراسیون‌های فوتبال تابع قوانین مشترک هستند. برخی مواقع پیش می‌آید که افرادی هستند که اطلاعات کاملی از قوانین داوری ندارند و صحبت‌هایی می‌کنند که مردم را به اشتباه می‌اندازند. در این میان نباید فراموش کرد که سالیان سال است که مظلومیت داوران در فوتبال ایران حس می‌شود و دلیل آن، بی‌توجهی کلی به داوران از سوی تشکیلاتی است که باید حامی آنان باشند و بدون تردید متولی حمایت از داوران، فدراسیون فوتبال است. اتهاماتی که مدیران، مربیان و بازیکنان تیم‌ها به داوران می‌زنند، با عدم برخورد تشکیلات حامی داوران به‌صورت کلی رفع نمی‌شود و این موارد باعث ایجاد هجمه می‌شود. وقتی تیم‌ها نتیجه نمی‌گیرند، کوتاه‌ترین دیوار متعلق به داوران است و به همین دلیل است که شاهد این هستیم افراد مترصد گرفتن ایراد از دیگران هستند تا بخواهند خود را نشان دهند. در فوتبال ایران شده که داوری از ارنج سرمربی تیمی ایراد بگیرد یا اینکه اشتباه مدیری را گوشزد کند و یا فرصت از دست دادن بازیکنی را به رخ او بکشد؟ ولی به محض اینکه تیمی بازنده می‌شود، مقصر اصلی داور است که به‌زعم عوامل تیم‌ها در یکی از صحنه‌ها دچار اشتباه شده است. هر ساله تغییرات زیادی در مورد قوانین داوری رخ می‌دهد و تمامی کمیته‌های داوران در فدراسیون‌های مختلف موظف به تبعیت از این قوانین هستند. اینکه آموزش‌های کافی در فوتبال ایران وجود ندارد، باعث می‌شود تا داوران مسبب هر اتفاقی تلقی شوند. در سال 99 به همه ثابت شد که فوتبال بدون حضور تماشاگران قابل برگزاری است ولی اگر داوری وجود نداشته باشد آیا می‌توان مسابقه‌ای برگزار کرد. داوران که رکن اصلی برگزاری مسابقه هستند، اگر دچار مصدومیت شوند، باید ‌به‌شخصه برای درمان خود اقدام کنند ولی اگر بازیکنی مصدوم شود، تمامی عوامل تیم بسیج می‌شوند تا او درمان شود. این در حالی است که حداقل امکانات لازم هم به داوران ایران داده نمی‌شود.