خطر تکرار دولت 84

صد سال از کودتای سوم اسفند ۱۲۹۹ گذشته، اقتدارگرایی و استفاده از زور و توان نظامی در عرصه اجرا و سیاست صد سال پیش اگر پاسخ داده، امروزه با تغییرات عظیم و تحولات شگرف در حوزه فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی جهان و نسل جدید پرسش‌گر، با دانش و اطلاعات به روز عملی نیست. قطعا در چنین شرایطی اقتدارگرایی و استفاده از زور برای رسیدن به توسعه امری محال و غیر ممکن است. انتخابات مظهر اراده ملی بوده و بحث رقابت برای تولید و عرضه نیروهای کارآمد سیاسی و اجرائی در جوامع بشری در آن کارساز شده است، بنابراین تهی شدن انتخابات از معنا با رد صلاحیت‌ها، بخش بزرگی از جامعه ایرانی را از انتخاب شدن و قدرت انتخاب کردن، محروم و اسباب بی‌اعتمادی مردم را فراهم کرده است. بازسازی اعتماد از دست رفته و بنیان‌های آسیب دیده به آسانی ممکن نخواهد بود. گذشته از آن، حق‌شناسی نسبت به ملت و تسلیم در برابر رأی مردم، بستر افزون‌خواهی قدرت‌های به ظاهر دوست و زورگویی‌های آمریکا را دچار چالش و تسلیم به برقراری منطق در رفتار بین‌المللی خواهد کرد. غیر رقابتی شدن فضای سیاسی و یکدستی در فضای حکومت، آثار زیان‌باری را برای جامعه رقم خواهد زد. یک بار در انتخابات ۸۴ شعار یکدستی دولت اعمال شد و ظهور معجزه هزاره سوم را رقم زد. در آن دوره زیرساخت‌های اساسی برنامه بیست ساله چشم انداز توسعه کشور که قرار بود، ایران را به اولین کشور توسعه یافته منطقه تبدیل کند، دچار بحران و نابودی شد. امروز شرایطی به وجود آمده تا تولیدکنندگان آن دولت، توان تحمل و صبر در مقابل حرکت‌های پوپولیستی و غیر منطقی، جریانی که در اول انقلابی و نظرکرده بود و امروز انحرافی معرفی می‌گردد، را بار دیگر ارزیابی کنند. دولتی که از سال 84 روی کار آمد، خود را غیرقابل تحمل نمود و به صورت جدی در گلوی جریان اصولگرایی قرار گرفت. مومن نباید از یک سوراخ دوبار گزیده شود. روی کار آوردن یک دولت بی‌تجربه و در شعار انقلابی و ظهور معجزه دیگری در کشور، قطعاً خارج از تحمل مردم خواهد بود. خطاها و انحرافات به وجود آمده در چنین حرکت پوپولیستی از تحمل مردم خارج بوده و ظرفیت باقی‌مانده کشور، تاب چنین بحران عظیمی را نخواهد داشت. دسترسی به آزادی از مسیر دولت‌ستیزی نیروهای جامعه مدنی و یا جامعه مدنی‌ستیزی، دولت‌های اقتدارگرا نخواهد گذشت، بلکه راه باریک آزادی از تلاش همزمان برای ایجاد دولت توانا و جامعه مدنی قدرتمند می‌گذرد. پیشران این راه باریک آزادی حاملان اصلاحات نهادی هستند. بنابراین اصلاحات نهادی نیروی دائما پای کار می‌خواهد که هر کدام بنا به امکانات خود پروژه‌ای را پیش ببرند و در انتظار یک معجزه دیگر نمانند. همه کنشگران سیاسی باید تلاش کنند، بستر امید و رقابت آزاد را در فضای سیاسی به وجود آورده و با چاشنی امید و رقابت سالم در عرصه انتخابات آزاد، راه گریزی به سوی توسعه تمام‌عیار جامعه آینده ایران فراهم شود.