شادی‌هایی که در تقویم ایرانیان گم شد

در فرهنگ غالب ایرانیان باستان، فرهنگ جشن شادی آفرینی و نشاط‌ورزی، عدل و داد و مهربانی شعار اصلی آنها بوده است. در جوار کار اصلی گویا پیشه دیگر آنان به شادی، خوشحالی، سرور، نشاط و شادمانی اختصاص می‌یافت. مردم بسیار ساده بدون تشریفات گردهم می‌آمدند و جشن و شادی می‌نمودند. در تقویم گاه شماری ایرانیان قدیم، ماه یا هفته‌ای بدون جشن و سرور و شادی نبود و ایران باستان رکورددار بیشترین شادی جشن و سرور و پایکوبی بوده‌ا‌ند. بیشترین علاقه ایرانیان به برگزاری آیین‌های جشن و شادی بود و در مقایسه با رسوم و این آیین بسیار اندک بود و چون آنان به عالم بعد از مرگ اعتقاد ژرف داشتند، مراسم سوگواری را بسیار ساده و معمولی برگزار می‌نمودند. ایرانیان قدیم، سال را با جشن و شادی شروع می‌کردند از نوروز باستان و فروردین گان تا اردیبهشت گان، خردادگان، تیرگان و همینطور در تمامی ماه‌ها. مردم جشن‌ها و شادمانی‌ها برپا می‌کردند که در مقایسه با رسوم حزن و عزا و سوگواری بسیار علاقه‌مند به جشن سرود عالم پس از مرگ می‌کردند، صرفاً به خاطر پاسداشت اموات در طول سال یک مرتبه آن به سرعت به اتمام می‌رسید. برگزاری آیین‌های جشن و سرور حکایت از تنبلی، سستی، رخوت، خوشگذرانی و تفریح شادی طلبی محض نبوده، چون در کنار شادی و نشاط و برگزاری جشن فرهنگ کار، کوشش فرهنگ تلاش، فعالیت و داد و دهش و مهر گستری نیز به شدت رونق داشت. در آیین‌های آنان چندین نکته مهم بسیار برجسته است، ابتدا مهربانی و محبت و بعد جویای احوالات یکدیگر شدن از حال و احوال اقوام و خویشان والدین و دیگر نزدیکان به مهمترین بخش مددرسانی کمک و یاری به همدیگر بوده است. آنان جشن را بهانه‌ای برای مطلع شدن از حال و احوالی دیگر و دلیلی برای یاری رساندن و کمک نمودن به همنوعان خود برگزار می‌کردند، با گذر زمان و تغییر فصول و دگرگونی‌ها در اوضاع و احوال طبیعت به هر شکل و فرم مراسمی مملو از نشاط و شادی بدون ریخت و پاش و بسیار ساده و معمولی بود، اما اگر به جشن‌ها و فلسفه آنها توجه کنیم، در خواهیم یافت که گذشت بهانه‌ای برای تحکیم پیوندهای خویشاوندی برای خیر و بخشندگی بسیار مورد توجه بوده است. اساس و بنیان، چرایی و فلسفه هر یک از این جشن‌ها و شادمانی یکی از اصول اخلاق و آیین زندگی و مردم مرام انسانی را مورد توجه قرار داده، به‌گونه‌ای که اجرای آنها منجر به استحکام نهاد خانواده اجرای آنها موجب استحکام خانواده و ارتباطات قدرتمندانه بین فردی و رعایت اصول اخلاقی در روابط اجتماعی مورد توجه بود. محور همه آیین‌ها که موجب تقویت نشاط و شادی می باشد به شدت بر پرهیز از چشم هم چشمی و به رخ کشیدن و اسراف کردند بسیار ساده به دور از اسراف و تبذیر و پرهیز از رذائل اخلاقی مدنظر است، برگزاری جشن منشا تحول و دگرگونی فردی و اجتماعی می‌شده اجرای هر یک از آیین‌ها که در آن سادگی و بسیار معمولی ملی با فلسفه و برای تطهیر روح و روان مورد توجه بوده و بهداشت محیط بسیار مورد توجه و عنایت همه آنان بوده شوربختانه بسیاری از این آیین‌ها در گذر زمان به خانه فراموشی رفته و نسل کنونی کمتر یا اصلا آشنایی از آنان ندارند. در تمام جشن‌ها انسان‌ها به خداپرستی و توجه به همنوع و بهداشت و پاکی و شادی و مهربانی و کمک به یکدیگر دعوت شده و در نتیجه انسان‌های مثبت‌اندیش بودند خلاق بودند به همین دلیل هوشمندانه سعی می‌کردند که زندگی بسیار درستی را مدیریت کنند که آثار به دست آمده از گذشتگان ما نشان می دهد که آنان زندگی بسیار شاد توأم با خلاقیت و نوآوری و بدیعه پردازی داشتند .بررسی از نوع آثار به‌دست آمده از گذشتگان در می‌یابیم که آنان به واسطه روحیه شادی که داشتند بسیار توانستند زندگی برتری را از خود به یادگار بگذارند.