برجام درآستانه رفتن!

ادامه از صفحه یک

جدیدی به بازار وارد آید. البته چنین شوکی موقت و گذرا خواهد بود چون اقتصاد ایران به‌هرحال از گردنه‌های سخت انواع تحریم‌ها بارها عبور کرده است. اما در بعد سیاسی این امکان بعید به نظر نمی‌رسد که ایران ساز خروج از برجام را کوک کند چه اینکه در عمل نه اروپا و نه آمریکا در قبال شدیدترین محدودیت‌های اتمی که جمهوری اسلامی برای خود قائل شد حتی درزمینه تهیه واکسن از سوی تهران انعطافی از خود نشان ندادند و زمزمه‌های امیدآفرین برای آزاد شدن دارایی‌های ایران در برخی از کشورها را نفی کردند. از سویی اگر ایران به سمت خروج از برجام حرکت کند سطح تشنج‌ها در منطقه افزایش خواهد یافت و اسرائیل و عربستان دوباره به تجمیع فشارها علیه ایران امیدوار می‌شوند و از سوی دیگر اگر دست روی دست بگذارد و به تماشا بنشیند جز محدودیت‌های یک‌جانبه برای فعالیت‌های هسته‌ای چیزی عایدش نخواهد شد. آمریکا باحوصله در حال خرید زمان است تا فشارهای حداکثری کارگر افتند و ایران مجبور به اعطای امتیاز بیشتر شود. در واقع ما واقعا در شرایط خطیری قرار گرفته‌ایم؛ چه اینکه اگر برای نشان دادن حسن نیت خود گام ابتدایی در احیای برجام را برداریم هیچ تضمینی وجود ندارد که آمریکا متقابلا از تحریم‌ها بکاهد و اگر برای فشار بر آمریکا از برجام خارج شویم، آمریکا به‌سوی ایجاد اجماع علیه تهران حرکت خواهد کرد. اکنون این سوال جدی وجود دارد که راهکار درست و اصولی و نتیجه‌بخش برای خروج از وضعیت فعلی چیست و مقاومت در برابر فشارها تا کی باید ادامه پیدا کند و تا کجا امکان ادامه وجود دارد؟ مسلما بیگانگان تا آخرین لحظه ممکن و تا جایی که بتوانند کوچک‌ترین قدمی در جهت رفع مشکلات ما برنخواهند داشت و تنها هنگامی برای حقوق ملت ایران احترام قائل خواهند شد که عامل جدیدی وارد معرکه کنونی شود و معادلات موجود را تغییر دهد. تحرکات دیپلماتیک البته ضروریند و بدون وقفه باید ادامه پیدا کنند ولی مسلما این تحرکات هنگامی اثرساز خواهند شد که از داخل مورد حمایت همه‌جانبه قرار گیرند و تنها حمایتی کاملا مردمی و ملی است که می‌تواند برگ برنده ایران باشد و طمع بیگانگان برای خاتمه یافتن مقاومت مردم را بر باد دهد. متاسفانه نوع حرکت‌ها و آرایش نیروها و جریان‌های قدرتمند داخلی در جهت شکوفایی ظرفیت‌های ملی داخلی نیست. انتخابات ریاست‌جمهوری در پیش است، این انتخابات می‌تواند چنان جدی، بزرگ و موثر باشد که صحنه بازی کنونی را به‌طور کلی تغییر دهد و می‌تواند چنان بی‌رمق چون انتخابات مجلس برگزار شود که طمع اغیار را برانگیزاند. اختیار با تصمیم‌گیران است که فضا را برای مردم و همه احزاب باز کنند یا فضای منجمد کنونی را بپسندند و با آن بخواهند به مصاف جهان بروند!؟