در آمیختگی ما ایرانی ها با شعر

اينکه ناگهان در باب شعر در زبان فارسي بنويسم؛ مصداق همان تابلو نصب شده در انتهاي پلي است که رويش نوشته بودند: پلي که از روي آن عبور کرديد، احتمال ريزش داشت!

اما خب، شعر و ادب با زندگي هر شب و روز ما ايراني‌ها درآميخته است و حتما که نبايد در روز خاصي در خصوص آن نوشت.‌

هرچند درباب نامگذاري اين روز هم حرف و حديث بسيار است. عده‌اي بر اين قولند که خب شهريار والاگهر، شاعري زلال و خوش طبع بود با شعرها و غزل‌هايي دلنشين و ماندگار به زبان فارسي و ترکي؛ اما واقعا در سرزميني که شاعر سترگي همچون حکيم ابوالقاسم فردوسي بر بلنداي سازه رفيع ادبيات منظوم ايران قرار دارد و خود به درستي گفته است:

پي افکندم از نظم کاخي بلند

که از باد و باران نيابد گزند

آيا سزاتر و بخردانه‌تر و به انصاف نزديک‌تر نبود که مثلا فرخنده روز ولادت حکيم طوس، روز ملي شعر و ادب پارسي ناميده و اعلان جهاني مي‌شد؟!.... حتي اگر از خود استاد عاشق‌پيشه و صافي مرد شعر امروز در زمان حياتش پرسيده مي‌شد که به نظر شما روز ملي شعر به کدام شاعر اين سرزمين بايد متعلق و منتسب باشد؛ آيا با آن صفا و خلوص و مردانگي که در وجود زلال شهريار شعر فارسي سراغ داشتيم و داريم؛ جز فردوسي و رودکي و حافظ و سعدي و مولانا و... کسي از معاصران را معرفي مي‌کرد؟!

من که اين سخن مي‌گويم و مي‌نويسم، خود از عاشقان و علاقه‌مندان به شعر محکم و لطيف شهريار و شخصيت زلال و عاشق اويم و بسيار اتفاق مي افتد که بيتي از غزل‌هاي زيباي او را هميشه زمزمه مي‌کنم:

آمدي جانم به قربانت ولي حالا چرا

بي وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

اما خب فقط عشق و علاقه که دليل منصفانه‌اي براي يک انتخاب نيست. استاد هوشنگ ابتهاج در ذيل عکسي از خودش و مرحوم شهريار، نوشته است که در کنار هم داشتيم از اشعار حافظ مي‌خوانديم که شهريار گفت: هوشنگ؛ واقعا اگر ما حافظ را نداشتيم، چه خاکي بر سرمان مي‌کرديم؟! (قريب به اين مضمون).

خب از اين بحث و نظر بگذريم. من نيز همچون عموم ايراني‌ها از کودکي به شعر و ترانه علاقه‌مند بودم و در خانواده‌اي بزرگ شدم که با شعر و ادب درآميخته بود. و اين شد که از نوجواني شعر از بر مي‌کردم و از مقطع راهنمايي به سرودن شعر پرداختم. گاهي در يک کتابفروشي، کتابي را تورق مي‌کردم و از يک بيت شعر خوشم مي‌آمد. پول نداشتم کتاب را بخرم، پس دزدکي شعر را از بر مي‌کردم و تا به خانه برسم، زير لب تکرارش مي‌کردم که به خاطر سپارمش. و ساخت قندپهلو هم تلاشي بود براي يادآوري بيشتر اين موضوع به مردم.