سينما نيازمند سرمايه‌گذار ثابت است

محمدحسين فرح‌بخش مطرح کرد

سينما نيازمند سرمايه‌گذار ثابت است

محمدحسين فرح‌بخش تهيه‌کننده و کارگردان سينما معتقد است که سينماي ايران نياز به سرمايه‌گذار ثابت دارد، نه سرمايه‌گذاراني که امروز مي‌آيند اما معلوم نيست تا سال بعد در کار سينما باشند! محمدحسين فرح‌بخش تهيه‌کننده و کارگردان سينما درباره وضعيت فعاليت بخش خصوصي در سينماي ايران گفت: بارها اين را گفته‌ام و هربار هم که بيان کرده‌ام به بعضي از همکارانم در سينما بر مي‌خورد، اما بازهم مي‌گويم که در سينماي ايران چيزي به‌نام بخش‌خصوصي وجود ندارد. وي افزود: يکبار اين جمله را گفتم و بعد يکي از دوستان تهيه‌کننده به من گفت که من تهيه‌کننده بخش‌خصوصي نيستم؟ به او گفتم که در طول فعاليتت در سينما 3 فيلم تهيه‌کرده‌اي و اين بخش‌خصوصي نيست، در واقع ما به‌دنبال بخش‌خصوصي مستمر هستيم که هميشه فعال باشد. وي بيان کرد: براساس اين تعريف تنها من و عبدا... عليخاني بخش‌خصوصي سينماي ايران هستيم و ديگر کسي به معناي واقعي بخش‌خصوصي نيست، اگر کسان ديگري را مي‌بينيد که اسم‌شان در ليست بخش‌خصوصي است، حق‌العمل کارند! يعني اين افراد سرمايه‌گذاراني را از بيرون سينما مي‌آورند که ممکن است سال ديگر نخواهند در سينما سرمايه‌گذاري کنند، ما بايد در سينما سرمايه‌گذار ثابت داشته باشيم که چنين چيزي در سينما وجود ندارد. کارگردان فيلم سينمايي «زندگي خصوصي» ادامه داد: يک زماني هم ممکن است که يک تهيه‌کننده درگذشته پرکارترين تهيه‌کننده در سينما باشد اما سال‌هاست که حق‌العمل کار کرده است و هيچ سرمايه‌گذاري در سينما نمي‌کند، چرا که مي‌داند سرمايه‌گذاري در سينما صرفه اقتصادي ندارد و جز خسارت چيز ديگري نيست. وي ادامه داد: به‌عنوان مثال در سال گذشته 300 ميليارد تومان سينماي ايران فروش داشته است، از اين مبلغ حدود 30 ميليارد تومان به دارايي داده مي‌شود، از 270 ميليارد تومان باقي مانده 135 ميليارد تومان براي صاحبان سينماست، در طول سال گذشته 85 فيلم سينمايي اکران شده است که نزديک به 300 ميليارد تومان هزينه اين فيلم‌ها بوده است و بر همين اساس 150 ميليارد تومان سينماي ايران از فروش سال گذشته کم دارد، در چنين شرايطي با اين نوع بازگشت سرمايه چگونه بخش خصوصي مي‌تواند کار کند؟ اين امر نشان مي‌دهد که در سينماي ايران بخش خصوصي وجود ندارد.

سينما هيچ بازگشت سرمايه‌اي ندارد

وي در پاسخ به اين پرسش که سينماي ايران از چه زماني ديگر بازدهي اقتصادي درستي ندارد، تاکيد کرد: بعداز انقلاب اسلامي و از اسفند 1358 که فيلمسازي شروع شده است تا سال 1362 سينما منافع داشته و هم به دولت ماليات و هم به شهرداري عوارض مي‌داد، اما از سال 1362 با روي کار آمدن تيم آقاي انوار و آقاي بهشتي، سينماي ايران به سمت نابودي رفته است، طي اين سال‌ها بين 50 تا 90 درصد سينماي ايران هرسال ضرر کرده است. کارگردان فيلم سينمايي «آب‌نبات چوبي» ادامه داد: اين ضرر که به سينما وارد شده است، براي ريل‌گذاري است که آقايان انوار و بهشتي در سينماي ايران ايجاد کرده‌اند و سينما را از جنبه سرگرمي و صنعت خارج کرده و آن را تبديل به يک دانشگاه و يا فرهنگ کردند، در حالي که سينما اين نيست، سينما در اصل سرگرمي است و اگر يک کارگردان و فيلمسازي توانست در قالب سرگرمي يک حرف و مطلبي را بزند که بسيار خوب و قابل‌تقدير است. وي در بخش ديگري از صحبت خود بيان کرد: تاکيد مي‌کنم اگر فرهنگ در قالب سرگرمي نباشد، جذابيتي نخواهد داشت و هيچ مخاطبي ندارد. فرحبخش ادامه داد: مساله ديگر اين است که در فيلم‌هاي سينماي ايران هيچ جذابيتي وجود ندارد، شايد در بين فيلم‌هايي که توليد مي‌شود، به تعداد کمتر از انگشتان دست فيلم جذاب که جنبه سرگرمي داشته باشد، وجود داشته باشد، اما اکثر فيلم‌هاي توليد شده هيچ جذابيتي ندارد. وي با اشاره به اينکه طي سال‌هاي گذشته سينما تنها دچار خسارت شده و هيچ بازگشت سرمايه‌اي ندارد، توضيح داد: متاسفانه بعضي از فيلمسازان سرمايه‌گذاران را گول مي‌زنند و همين مساله باعث مي‌شود تا اعتماد به سينما کم شود. با شيوع کرونا و بسته‌شدن سالن‌هاي سينما، که باعث اکران نشدن فيلم‌ها مي‌شود، سرمايه‌گذاران ديگر جسارت سرمايه‌گذاري در توليد را ندارند و من فکر مي‌کنم تا تابستان 1400 شرايط به همين گونه باقي بماند. البته اين را هم بايد بگويم که به‌دليل شرايط موجود، توليد فيلم در صنعت سينما نيز کاهش پيدا کرده است. فرحبخش در پايان گفت: معتقدم طي يک سال گذشته آقاي انتظامي براي سينماي ايران تلاش بسياري کرده است تا بتواند امکانات خوبي را براي سينما از دولت دريافت کند، اما متاسفانه حمايتي از اين مساله نشد.