يکي از اولويتهاي اساسي براي همه والدين شنيدن صداي فرزند نوپا و از آن مهمتر آموزش حرفزدن به کودک است، زيرا بهترين راه برقراري ارتباط با اعضاي خانواده بهشمار ميرود و لازم است تا از دوران نوزادي کودک براي پرورش اين امر مهم اقدام کرد. آموزش صحبتکردن کودک از جمله مسائلي است که ضمن ايجاد مشغلهذهني در صورت عدم همکاري فرزند، با نگرانيهايي براي پدرومادر همراه خواهد بود. آموزش صحيح فن بيان از روي آگاهي يکي از اصول يادگيري در کودک نوپا بهشمار ميرود و چنانچه از سوي والدين در ابتداي ايام سخن گفتن رعايت نشود، نميتوان دريافت که کودک بهطور طبيعي استعداد حرفزدن را دارد يا نه، يا اينکه آيا اختلالي در دستگاه شنيداري و کلامي آن وجود دارد؟ آموزش صحيح برقراري ارتباط کلامي با کودک باعث پرورش مهارتهاي گفتاري و تقويت فن بيان او در آينده ميشود. همه پدرومادرها گرچه با عبور فرزند از يکسالگي انتظار شنيدن کلمات متعدد و حتي جملات ساده را از او دارند، اما برخي بچهها کلمات زيادي را به زبان نميآورند و يا اندک حروف شکسته را بر لب جاري ميکنند. مرحله رشد کلامي کودک بهطورطبيعي از چهار ماهگي و با جاريکردن صدا و آواهاي ضعيف همراه با گريه شروع ميشود و تشخيص اين کلامها را تنها مادروپدر متوجه ميشوند و در اين مرحله ميتوان يادگيري حروف را به شيريني و زيبايي خيلي نرم و آهسته شروع و بدينطريق انگيزه کودک را براي تکرار اولين صداهايي که حنجره آن توان بازگويي دارد، بيشتر کرد. پدرومادر بايد توجه کنند فرزند نوپاي آنان تا پيش از 24 ماهگي فقط توان بيان کلماتي همچون مامان، بابا، آب، بيرون يا ددر را دارد از اينرو براي اينکه بتوان کلمات جديد را آموخت و يا حافظه کودک را تقويت کرد نياز است که با شعرخواني و داستانسرايي، استفاده از جملات کوتاه مثبت و تشويق کودک به آواسازي، راه بيان درست و صحيح کلمات را به آن نشان داد. والدين بايد بر روي تلفظ برخي حروفي که براي کودک بيان کردن آن سخت است تمرکز کنند زيرا بهطورمعمول فرزند دو ساله و بعداز آن خود را براي جملهسازي آماده ميکند و همچنين انتظار خانواده نيز بر اين اساس بالارفته و خواهان حرفزدن کودک با ديگران است. از اينرو بايد تلاش کرد طرز بيان حروف بهطورصحيح از سوي کودک رعايت شود تا در مراحل بعدي و رشد بتوان حرفزدن با کودک بدون اشکال انجام پذيرد. تعيين سن براي حرفزدن کودک يک امر طبيعي ولي قراردادي نيست .