«آرمان ملی» از اهمیت انسجام ملی گزارش میدهد
تغییرات در رسانه ملی برای جلوگیری از تفرقه
آرمان ملی- گروه سیاسی: یکی از مهمترین نیازهای هر جامعه برای پایداری و امنیت، حفظ وحدت و جلوگیری از شکلگیری شکافهای داخلی است. تجربه تاریخ نشان داده است که دشمنان خارجی، پیش از هر اقدام مستقیم، تلاش میکنند بذر اختلاف و بیاعتمادی را در میان مردم و حاکمیت بیفشانند تا از درون، توان ملی تضعیف شود. جامعهای که گرفتار منازعات داخلی، تخریب متقابل و چنددستگی باشد، ناخواسته زمینه سوءاستفاده و نفوذ بیرونی را فراهم میآورد. به همین دلیل است که اندیشمندان و سیاستمداران همواره بر ضرورت تقویت انسجام ملی و پرهیز از دامنزدن به اختلافات غیرضروری تأکید میکنند. در این میان، وظیفه رسانهها نقشی کلیدی و انکارناپذیر است. رسانه بهعنوان بستر شکلگیری افکار عمومی، میتواند یا به تحکیم وحدت کمک کند یا برعکس، با دامنزدن به حاشیهها و تکصدایی، به شکافهای اجتماعی دامن بزند. رسانه ملی، که بنا بر مأموریت و ساختار خود باید نماینده همه اقشار و دیدگاههای مختلف کشور باشد، جایگاهی ویژه و حساس در این عرصه دارد. اما متأسفانه در سالهای اخیر انتقادهای فراوانی نسبت به رویکرد یکسویه و سیاستهای تکقطبی این رسانه مطرح شده است.

محدودکردن عرصه به صدای یک جریان سیاسی و نادیدهگرفتن یا تحقیر سایر دیدگاهها، نه تنها به همبستگی جامعه کمک نمیکند، بلکه احساس بیعدالتی و طردشدگی را در بخشی از مردم تقویت کرده و همین امر میتواند شکافهای اجتماعی را عمیقتر کند. جامعه ایران، همانند هر جامعه دیگری، از سلایق و نگرشهای متنوعی تشکیل شده است. وجود اختلافنظر در مسائل سیاسی، اقتصادی و فرهنگی امری طبیعی و حتی لازمه پویایی اجتماعی است. اما تبدیل این اختلافها به تقابلهای تخریبی و مرزبندیهای حذفی، وحدت ملی را تضعیف میکند. رسانه ملی اگر رسالت واقعی خود را جدی بگیرد، میتواند بستری برای گفتوگوی سازنده، تبادلنظر و نزدیک شدن دیدگاهها باشد؛ جاییکه گروههای مختلف بهجای طرد و تقابل، صدای یکدیگر را بشنوند. اما اگر رسانه ملی همچنان در مسیر سیاستگذاریهای یکطرفه حرکت کند، نه تنها اعتماد عمومی را از دست خواهد داد، بلکه به ابزاری برای تعمیق اختلافات بدل میشود. بنابراین، جلوگیری از تفرقه صرفا وظیفه مردم یا مسئولان سیاسی نیست؛ بلکه رسانه ملی نیز سهمی سنگین در این میان دارد. تغییر رویکرد از تکصدایی به چندصدایی، و از تقابل به گفتوگو، میتواند بزرگترین خدمت رسانه به امنیت ملی و آینده کشور باشد. در ادامه این گزارش به آخرین واکنشها و نقد رسانه ملی خواهیم پرداخت.
ضرورت اتحاد و انسجام
در ادوار اخیر انتقادها و چالشهای جامعه با سازمان صداوسیما روندی افزایشی داشته است بهنوعی که رسانه ملی با ریزش مخاطب روبهرو شده است و همچنین مرجعیت خبری خود را در بین مردم از دست داده است. در این مورد علی مطهری، از چهرههای اصولگرا و نایبرئیس ادوار مجلس شورا، با اشاره به ضرورت اتحاد ملت، مسئولان و نیروهای مسلح در مقابل تلاشهای دشمن برای اختلافافکنی، به «ایسنا» گفت: «یکی از عوامل شکست دشمن در جنگ ۱۲ روزه، اتحاد ملی مردم ایران بود. اکنون نیز یکی از عوامل بازدارنده حمله مجدد رژیم صهیونیستی به ایران، اتحاد ملی است. به عبارت دیگر اتحاد ملی در کنار آمادگی و قدرت نیروهای مسلح، دشمن را از حمله مجدد به ایران باز میدارد. بنابراین دشمنان ما برای اینکه بتوانند حمله مجددی به خاک ایران انجام دهند، در وهله اول باید اتحاد ملی را در داخل کشور از بین برده و تفرقه در درون کشور ایجاد کنند. این تفرقه طبعا در روحیه و اراده نیروهای مسلح اثر خواهد گذاشت و در این صورت زمینه حمله دشمن فراهم خواهد شد. اکنون که کشور در شرایط سختی قرار دارد، برای اینکه از حمله مجدد آمریکا و اسرائیل جلوگیری کنیم، باید این دو عامل را تقویت کنیم. طبیعی است که دشمن نیز در جهت مخالف گام بر میدارد».
تغییر رفتار رسانه ملی
او در همین مورد ادامه میدهد: «واقعیت این است که اختلافنظر سیاسی امری اجتنابناپذیر است و همواره وجود دارد. همچنین اختلافنظر در مسائل اقتصادی و مسائل مرتبط با سیاست خارجی همواره وجود دارد. احزاب و فعالان سیاسی نظرات مختلفی دارند، اما این نظرهای مختلف نباید منجر به توهین شود. متاسفانه ما گاهی شاهد هستیم که افرادی برای پاسخ به رقیب خود به تخریب و توهین روی میآورند که کار درستی نیست. این رفتارهاست که ممکن است به شکل تفرقه جلوه کند و کسانیکه از بیرون جامعه ما را میبینند، احساس کنند که جامعه دچار تفرقه شده است. ولی اگر نظرها مورد بحث واقع شود و گفتوگو شکل بگیرد، هم، نظرها به هم نزدیک میشود و هم تفرقهای پیدا نمیشود. صداوسیما نقش موثری در تداوم یا تضعیف وحدت ملی دارد. متاسفانه در موضوع بیانیه جبهه اصلاحات، صداوسیما رفتار خوبی نداشت. با اینکه من معتقد هستم در آن بیانیه برخی حرفها گفته شده بود که درست نبود و بعضی نیز زمان مطرح کردن آن نبود، ولی ضرورتی نداشت که به آن صورت عجیب به آن حمله شود و با توهین و تحقیر برخورد شود».
ارسال نظر