نظر حافظ در مورد کرونا
امروز هم قصد داريم اخبار روز را به اشعار شعراي بزرگ کشورمان پيوند بزنيم تا شايد بتوانيم تفسيري از وضعيت فعلي داشته باشيم:
اگر کاهلي پيشه گيرد دلير/ نگردد ز آسايش و کام سير
فردوسي در شاهنامه هم نگاهي به اتفاقهاي اخير مجلس داشته و در همين بيت مستقيما به خبر«پيشنهاد تشکيل فراکسيون عدس و سير» در مجلس واکنش نشان داده است. فردوسي در مورد اينکه چرا از عدس در اين بيت استفاده نکرده، بعدها به خسرو معتضد گفته: «چون وزن و قافيه به تنگ ميآمد خسرو جون!».
بنابراين ما توصيه ميکنيم که عزيزان به همين سير و عدس بسنده نکنند و با همين فرمان جلو بروند تا با همت اين نمايندگان دورانديش به زودي فراکسيونهاي پيتزا، نان زير کباب، گل هندوانه، آلبالوي نمکي و باقاليپلو با ماهيچه هم در مجلس تشکيل شوند. يک فراکسيون هم براي مبارزه با خورشت باميه و کدو حتما سر فرصت تشکيل دهيد تا تکليف اين دو غذا هم يکبار براي هميشه مشخص شود.
سوي خانه رفتند هر سه چو باد/ شب آمد بخفتند پيروز و شاد
فردوسي اينجا هم پيگير مسائل اقتصادي بوده و اين بيت را پس از شنيدن سخنان مهم و گوهربار دبير کانون انبوهسازان مسکن کشور گفته است: «اينکه شخص به وضعيتي برسد که به دليل نداشتن مسکن مناسب، براي خوابيدن در پشتبام خانه شخص ديگر هزينه پرداخت کند، يک فکاهي دردناک از بديهيات حوزه مسکن کشور است». و سپس مسئولان کشور همانطور که فردوسي گفته بابت اين شرايطي که براي مردم رقم زدهاند، پيروز و شاد بخفتند تا صبح مردم مجددا از آنها تشکر و قدرداني کنند.
زين واقعه مدهوشم، باهوشم و بيهوشم/ هم ناطق و خاموشم، هم لوح خموشانم
مولانا در اين بيت کمي حيران و سرگردان ميزده! به احتمال زياد آن را پس از شنيدن نظر کارشناسانه سخنگوي سازمان سنجش آموزش کشور سروده که گفته: «از ورود داوطلبان مبتلا به کرونا به حوزه امتحاني براي شرکت در کنکور جلوگيري نميشود، فقط داوطلبان بايد زودتر بيماري خود را اعلام کنند».
ببينيد حتي مولانا هم با آن سطح علم و دانش از تصميمهاي مسئولان، مدهوش و بيهوش و مثل کولر خانه ما در تابستانها خموش شده!
چون به گفته شاهدان عيني و با اجازه از سفير چين، ويروس کرونا پس از ديدن وضعيت ساندويچيهاي ميدان انقلاب تهران و لشگرآباد اهواز براي حيثيت و آبرو و اعتبار خودش هم که شده ميخواهد ايران را به مقصدي نامعلوم ترک کند!
در اين بين اما فراموش نکنيد که اگر داوطلب شرکت در کنکور هستيد، قبلش يه پيامک به سخنگوي وزارت سنجش بزنيد و بگوييد کرونا داريد، تمام!
برو به هر چه تو داري بخور دريغ مخور/ که بيدريغ زند روزگار تيغ هلاک
حافظ اين بيت را پس از شنيدن خبر رواج آنفلوآنزاي خوکي در چين سروده و گفته که هرچه داري بخور، دريغ (که در اينجا يعني غذاهاي عجيب و غريب مخور! يک چيزي نخور که بقيه مردم جهان به خاک سياه بنشينند. تيغ هلاک هم در اينجا نشانه تاثير خوردن غذاهاي مختلف توسط چينيهاست.
حافظ طرح ارسال گوشت گوسفند و گوساله به چين را هم در ابيات بعدي همين شعر ارائه داده، چون جاي خوردن خفاش توسط مردم اين کشور هنوز به شدت درد ميکند.
