ساخت خانه‌های کپسولی راه توانمندسازی

آنچه که مهم به‌نظر مي‌رسد ارزيابي اين موضوع است که چه نوع مسکن‌هايي در چه مقطع زماني نياز داريم. وقتي‌که جامعه در فقر زندگي مي‌کند نمي‌تواند آپارتمان 80 يا 90 متري بخرد. دهک‌هاي پايين تا سوم توان خريد واحد مسکوني حتي 50 تا 60 متري را هم يا ندارند يا به سختي مي‌توانند آن را تهيه کنند. يکي از راه‌هاي بهبود توانمندسازي مردم، بالابردن قدرت اقتصادي و درآمدهاي مالي و از طرفي هم ساخت خانه‌هاي مسکوني کوچک يا کپسولي است که در اين شرايط بايد به آن توجه کرد. 25 متر يا 35 متر مقياس‌هايي هستند که در گذشته در کشور مورد استفاده قرار مي‌گرفتند و اگر فردي ازدواج مي‌کرد زندگي‌اش در خانه‌اي 25 متري و 30 متري شروع مي‌شد. سوالي که مطرح مي‌شود اين است که اين خانه‌ها در چه مناطقي از کشور يا شهرها ساخته خواهند شد که اين موضوع به‌خودي‌خود نيازمند بحث کارشناسي است، اما مطلب مهم‌تر اين است زماني‌که خانه 35 متري مي‌سازيم بايد آب، گاز، برق و زيرساخت‌هاي اوليه را تامين کنيم. نياز يک ميليون و 400 هزار واحد مسکوني در سال را نمي‌توان در متراژهاي بالاي 100 متر يا کمتر حتي 70 متر توليد کرد، توان توليد مسکن در سال حدود 800 تا 900 هزار واحد مسکوني است و خانواري که تازه تشکيل مي‌شود معمولا به دنبال خانه 40 متري مي‌گردد. يکي از وظايف شهرداري‌هاي دنيا همين تأمين مسکن است،‌ يعني بايد براي خانواده‌‌هاي کوچک و ناتوان يا دانشجو‌ها خانه تهيه کند. دولت نمي‌تواند وارد اين موضوع شود ولي شهرداري‌ها با همياري مردم مي‌توانند در اين موضوع ورود کنند؛ با اينکه معتقدم ورود شهرداري هم به اين موضوع سخت است، اما ورود آن را مثبت و تاثيرگذار در بازار مسکن مي‌دانم. با اين وجود مشکلات مسکن بسيار بيشتر از چيزي است که ‌در مورد آن حرف مي‌زنيم. زماني اينگونه طرح‌ها مفيد خواهند بود که مشکلات دهک‌هاي مختلف مردم حل شده باشد. زمانيکه مردم توان خريد مسکن را ندارند، ساخت مسکن کوچک ضروري به‌نظر مي‌رسد تا به‌توان مردم نزديک شود. اين اقدام جزو برنامه دولت‌هاي جهان است. سالانه بايد 30 تا 40 هزار واحد مسکوني از طرف شهرداري توليد و در اختيار مردم قرار بگيرد، اما اين اقدام براي زماني است که مشکل مسکن حل شده باشد و تنها بخشي از دهک‌هاي پايين درگير مشکل مسکن باشند ولي امروز علاوه بر دهک‌هاي پايين،‌ مديران کشور، دهک‌هاي مياني هم دچار مشکل مسکن هستند. سبد خانوار نشان مي‌دهد در کل کشور 47 درصد و در شهرها بالغ‌ بر 60 تا 70 درصد مردم در تامين مسکن مشکل دارند. در اين دشرايط نبايد فکر کنيم که اين اقدامات مشکل مسکن را برطرف مي‌کند، اين اقدامات حل‌کننده مشکل مسکن نخواهند بود.