اصلاحطلباني که مشي اصلاحطلبي ندارند
وقتي سخن از اصلاح امور در جريان اصلاحات مطرح ميشود، بايد توجه کرد که دوگانه اصلاحطلبي و اصلاحطلبان امروز مساله اصلي اين جريان است و در دولت روحاني هم به خوبي خود را نشان داد. چالش اصلي امروز اين است که افرادي که در جريان اصلاحطلبي حضور دارند مشي اصلاحات را قبول ندارند و فقط به دنبال کسب قدرت هستند. افرادي که حتي چهرههاي شاخص جريان اصلاحات هستند گاهي توجيهگر کسب قدرت هستند. قطعاً بازنگري مساله مهمي است و اصلاحطلبان در هر شرايطي نياز به اصلاح گفتمان و نوع تعامل با حاکميت و توجه به فرصتي دارند که براي فعاليت سياسي آنها باقيمانده است. در مواردي اصلاحطلبان فرصت حضور در قدرت را پيدا نميکنند تا بتوانند برنامههاي خود را عملي کنند، وقتي اين فرصت از اصلاحطلبان گرفته شود طبعاً آنها بايد به ابزارهاي ديگر براي ادامه مشي اصلاحطلبي و اصلاحات مورد نيازي که بايد انجام شود، متوسل شوند. از جمله اين ابزارها ميتوان به نهادهاي مدني، رسانهها و فضاي مجازي و البته انتخابات آتي رياست جمهوري اشاره کرد که در اختيار فعالان سياسي اين جريان قرار دارد. اما بايد اين نکته را نيز مورد تاکيد قرار داد که سالهاي 92 و 94 براي اصلاحطلبان ديگر تکرار نخواهد شد و اصلاحطلبان اگر براي رياست جمهوري کانديدا معرفي کنند، يکي از شخصيتهاي شناسنامهدار اين جريان خواهد بود. يکي از ويژگيهاي مهم اصلاحطلبان تکثر آنهاست. به اين معنا که اصلاحطلبان از سلايق مختلفي تشکيل ميشوند که لزوماً نيازي نميبينند اين ويژگي را پنهان کنند. اتفاقاً اين اختلاف سليقه را امتيازي ميدانند که در برهههاي مختلف به شکلگيري طوفاني فکري در ميان اصلاحطلبان منجر شده است. سياستي که اصلاحطلبان براي انتخابات اخير مجلس اتخاذ کردند، برخلاف سياست اتخاذي آنها در انتخابات سالهاي 94 و حتي 92 بود. بههرحال سرخوردگي مردم از مشارکت سياسي از يک سو به نارضايتي آنها از عملکرد مجلس باز ميگشت و از سوي ديگر نتيجه عملکرد دولت دوم آقاي روحاني و دور شدن ايشان از مطالبات رايدهندگانش، به موازات فشارهاي اقتصادي شديدي که در سالهاي اخير به مردم تحميل گرديد و همين باعث تغيير رويکرد انتخاباتي اصلاحطلبان شد. در نهايت و با در نظر گرفتن همه اين مسائل، معرفي کانديدا در انتخابات به هر قيمتي ديگر براي جريان اصلاحات نبايد تکرار شود و اگر امکان حضور نامزد اصلي وجود ندارد، ميتوانند کنار مردم بمانند.
