رتبه بالای ایران از لحاظ افسردگی در جهان
بزرگترين سرمايه اجتماعي يک کشور مردم هستند متاسفانه در شرايط حساس کنوني با افزايش ريزش سرمايههاي اجتماعي بهصورت غير معمول مواجهيم. وضع موجود در بين جناحها و احزاب سياسي در کشور به گونهاي رقم ميخورد که اين احزاب و جناحها در خروج کاهش سرمايه رقيب مباهات ميکنند. در سال 1398 ما با افزايش ريزش شديد سرمايههاي اجتماعي در کشور روبهرو بوديم واين مورد بهطور مستقيم با افزايش افسردگي، اضطراب، نداشتن اميد نسبت به آينده ارتباط مستقيمي داشته است. بهطور مثال در رابطه با اعتراضات آبان ماه، دولت ميتوانست معترضان را بهدرستي و در راستاي اهداف مثبت مديريت کند و از اين پتانسيل اجتماعي به نفع رفع مشکلات کشور استفاده مطلوب ببرد اما متاسفانه اين گونه عمل نکرد و مجموعه اقداماتي از جمله قطع اينترنت، قرنطينه اتفاقات و رويدادها آبانماه به افسردگي و اضطراب در جامعه دامن زد و به نوعي با توجه به کاهش انگيزه و نداشتن آينده مطلوب شهروندان نااميدي را تشديد کرد، حتي در پي مراسم تشييع سپهبد حاج قاسم سليماني در کرمان، متاسفانه تعدادي از هموطنانمان جانشان را از دست دادند و اين شيريني عظيم ملي به کام مردم ايران تلخ شد و در ماجراي اخير پرتاب موشک به هواپيماي اوکرايني و سقوط اين هواپيما، تعدادي از نخبگان علمي کشور را از دست داديم. پنهانکاري درخصوص اطلاعرساني رويداد اخير نوعي بياعتمادي اجتماعي را رقم زده است. عدم اعتماد ملت به دولت برابر است با کاهش سرمايههاي اجتماعي طبق آمار مطرح شده تا سال 1396رتبه جامعه ايراني از لحاظ افسردگي و اضطراب بعد از کشور عراق دوم بوده است اما در سال هاي1398 و 1397 براساس اسناد و مدارک ميداني پژوهشگران اجتماعي رتبه جمهوري اسلامي ايران بعد از کشور عراق در رتبه نخست جهان قرار گرفته و اين افسردگي و اضطراب از تشديد بيکاري، رشد فقر، تورم افسارگسيخته، گراني و نبود اميد به آينده نشأت ميگيرد. افسردگي و اضطراب و در نتيجه نداشتن اميد به آينده بين جامعه اسلامي ازعوامل اصلي و نخست کاهش و ريزش سرمايه اجتماعي است کما اينکه در مورد از بين بردن کاهش سرمايه اجتماعي راهکارها و صحبتهاي بسياري بيان شده است که مجموع اين راهکارهاي مطرح شده تکراري و کليشهاي و شعاري بوده است به گمانم بزرگترين راهکار و موثرترين راهکار براي افزايش اميد به آينده در بين مردم جامعه تغيير رفتارمسئولان در ژستهاي سياسي و اجتماعي خواهد بود بهطوري که آثار اين تغيير رفتار را اقشار مختلف مردم جامعه احساس کنند تا بلکه اميد به جامعه تزريق شود و اضطراب، نگراني و افسردگي در جامعه کاهش يابد و از اين طريق، کاهش ريزش سرمايه اجتماعي که امروزه خودش رو به شکل مهاجرت نخبگان، مهاجرت ورزشکاران، هنرمندان، صنعتگران، پژوهشگران و اساتيد دانشگاه و ساير نخبگان و شهروندان جامعه نشان ميدهد، به سوي روند معکوس بازگردد و حتي افرادي که اين سالها به خارج از کشورمهاجرت کردند از طريق تغيير رفتار مسئولان بخش عظيمي از مهاجران به کشور برگردند.
