پرخوری عصبی و اختلال پرخوری

پرخوري عصبي از جمله اختلالات رواني غذا خوردن است که از نظر علم روانشناسي به سه دسته بي‌اشتهايي عصبي، پراشتهايي عصبي و اختلال خوردن تصريح نشده تقسيم مي‌شود.از جمله علائم شايع اختلال پرخوري خوردن غذا و تنقلات به‌طور غيرارادي، سريع غذاخوردن، تنها غذاخوردن به‌دليل آنکه اين افراد به سبب پرخوري ترس از سرزنش از ساير اطرافيان را دارند، حس افسردگي، گناه و عذاب وجدان بعد از غذاخوردن به‌شدت به سراغ اين افراد مي‌آيد، غذاخوردن غيرارادي به شکلي که فرد زماني که احساس گرسنگي ندارد نيز اقدام به خوردن غذا مي‌کند و رفتارهايي مانند غذاخوردن افراطي که فرد روي ميزان اشتهاي خود کنترل ندارند، حس انزوا و عدم بيان احساسات از علائم اين بيماري است. تفاوت اساسي اين دو اختلال در اين است که در پرخوري عصبي فرد پس از غذاخوردن افراطي سعي در جبران مي‌کند که اين عمل با اقدامات خطرناکي از جمله استفراغ عمدي، روزه‌گرفتن افراطي، ورزش افراطي و همچنين استفاده از ملين‌ها همراه است. در واقع تفاوت اين دو نوع اختلال در تخليه و پاکسازي است، که در اختلال پرخوري وجود ندارد، اما در پرخوري عصبي وجود دارد.پرخوري‌ها ممکن است امر طبيعي باشند که براي همه افراد به‌واسطه حضور در يک مهماني رخ دهد؛ بنابراين هميشگي و يا تکرار شونده در يک زمان خاص نيست، اما در اختلال پرخوري اين موارد تکرار شونده هستند وفرد در طول هفته و يا ماه به اجبار نياز به پرخوري پيدا مي‌کند.عوامل زيادي از جمله عوامل بيولوژيکي مثل برهم‌خوردن هورمون‌هاي عصبي به‌طور مثال هورمون سرتونين و اپي‌نفرين اگر اختلال داشته باشند منجر به بروز اين اختلال در فرد مي‌شود درکنار اين عوامل اجتماعي، وراثت، مشکلات رواني رژيم غذايي نادرست و سختي که در گذشته افراد داشته‌اند از جمله علل اين اختلال هستند. چاقي و اضافه وزني که به سبب اختلال پرخوري به‌وجود مي‌آيد به‌دليل آنکه فرد اقدام به جبران آن مي‌کند ديده نمي‌شود؛ اما چاقي خود بيماري‌هايي از جمله ديابت، فشارخون، چربي، سندروم روده تحريک‌پذير و اختلال خواب شبانه را به‌همراه دارد. کبدچرب نيز ممکن است سلامت فرد را با مشکلاتي مواجهه کند همچنين کم‌آبي بدن منجر به نارسايي کليه، بي‌نظمي ضربان قلب، قاعدگي نامنظم، اختلال شخصيت، احتمال گرايش به اعتياد، کاهش اعتماد به نفس و گاه ممکن است افکار خطرناکي مثل خودکشي و خودزني به سراغ اين افراد بيايد. اين اختلال براي درمان نياز به رويکرد کار تيمي دارد؛ تيم درماني براي درمان اختلال پرخوري متشکل از خانواده، متخصص تغذيه و روانشناس که داراي تجربه کافي در درمان اين بيماري باشند است.